Sergio Romero - Neon Silence

Ta praca stanowi część niedawno prowadzonego badania malarskiego, w którym gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczne powtórzenie stają się jednym językiem wizualnym. Chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każdy z nich rodzi się z procesu obserwacji i oczyszczania pochodzącego z wcześniejszego dzieła, o wiele bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata za pomocą markerów, rysunku liniowego i ręcznej konstruacji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: ona się transformuje.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur czy struktura i zaczyna również działać jako energia, rytm oraz fizyczne rozprzestrzenienie na powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale wciąż istnieje wewnętrzny system organizacji. Znaki się powtarzają, trasy przecinają, napięcia równoważą się, a przestrzeń zostaje ograniczona przez niewidzialną architekturę, która utrzymuje całą kompozycję.

Każde dzieło funkcjonuje jak mentalna mapa w ruchu: warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne współistniejące na tej samej płaszczyźnie. Pozorny chaos jest przezeń przerwany świadomymi decyzjami dotyczącymi gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wizualnego.

Powtarzanie ram, orbit, nerwowych linii i okrągłych jąder tworzy własną gramaturę rozpoznawalną w całej serii. Nie chodzi o przypadek ani czysty automatyzm, lecz o badanie sposobu przekładania myśli, napięcia i wrażliwości na współczesne malarskie zapisy.

Farba akrylowa tutaj zastępuje część sztywności rysunku technicznego obecnością bardziej ciała i fizyczności. Dzieło nie powstaje już tylko w sposób konstruktywny: wydarza się również. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze zachowując ten sam znak wizualny, który definiuje całość badań.

Te prace wahają się między:

- rysunkiem a malarstwem,
- kontrolą a ekspansją,
- architekturą a automatyzmem,
- zapisem a abstrakcją.

Rezultatem jest seria, która proponuje własny język wizualny, gdzie intensywność gestu współistnieje z rygorystyczną, wewnętrzną strukturą, a każda kompozycja funkcjonuje jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w stanie permanentnej transformacji.