Sergio Romero - Crimson Disorder

Ta praca należy do niedawnej serii badań malarskich, w których gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczna powtarzalność łączą się w jeden wspólny język wizualny. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każda z nich narodziła się z procesu obserwacji i oczyszczania, wywodzącego się z wcześnego dzieła, znacznie bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata przy użyciu flamastra, rysunku liniowego i ręcznej konstrukcji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: przekształca się.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur czy struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczne rozprzestrzenianie się po powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale nadal istnieje wewnętrzny system organizacyjny. Znaki się powtarzają, trasy przecinają, napięcia równoważą się, a przestrzeń zostaje wyznaczona przez niewidoczną architekturę, która utrzymuje całą kompozycję.

Każda praca działa jak mentalna mapa w ruchu: warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne, które współistnieją na jednej płaszczyźnie. Pozorny chaos jest przebywany przez świadome decyzje dotyczące gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wizualnego.

Powtarzanie ram, orbit, nerwowych linii i okrągłych jąderek tworzy swoją własną, rozpoznawalną gramatykę w całej serii. Nie chodzi tu o przypadek ani o czysty automat, lecz o badanie, jak przekładać myśl, napięcie i wrażliwość na współczesny rytm malarski.

Tutaj farba akrylowa zastępuje część sztywności rysunku technicznego większą obecnością ciała i fizyczności. Dzieło nie tworzy się już wyłącznie: także się wydarza. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze utrzymując ten sam znak wizualny, który określa całość badań.

Te prace oscylują między:

drawing (rysunkiem) a malarstwem,

kontrolą i ekspansją,

architekturą i automatizmem,

pisaniem a abstrakcją.

Efekt to seria, która proponuje własny język wizualny, gdzie intensywność gestu koexists z wewnętrzną, rygorystyczną strukturą, a gdzie każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w ciągłej transformacji.