Sylvain Barberot - Suspended spaces

To dzieło jest odlewem mojego popiersia wykonanego z pianki poliuretanowej i przykrytego czarną tkaniną. Odwołuje się do włoskiej rzeźby końca XVIII wieku. Te dzieła, często w marmurze, przedstawiają całkowicie zasłonięte kobiece ciała z oszałamiającą precyzją.

Dzieło sztuki z natury jest vanitas. Odzwierciedla pragnienie artysty, by stać się przedmiotem, aby przetrwać czas i odpowiada na pychę idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest stała; pozostaje w przyszłości, nigdy nie zakorzenia się w nieskończoność. Jej zniknięcie jest jedynym wyjściem.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć jest moim zdaniem niezbędnym elementem, który łączy nasze ciało ze światem. Jednakże, podczas gdy nasza kultura usiłuje rzeźbić historię dłutem, staram się tłumić, dekonstruować, a nawet wymazać własną pamięć. Ogromne przedsięwzięcie, jakim jest praktyka zapomnienia… Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, wręcz potrzebujące. Ona je buduje, modeluje i przemienia. A jeśli anamneza, wywodzona z greckiego jako powrót wspomnień, ja ją tropię, by lepiej od niej się odseparować.