René Magritte (1898-1967) - Le Plagiat





€ 12 | ||
|---|---|---|
€ 10 | ||
€ 7 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 135619
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, Le Plagiat, litografia w limitowanej edycji numerowana na 300 egzemplarzy, podpisana na płycie, drukowana na vellum BFK Rives, 44 × 30 cm, Belgia, w stanie zadowalającym.
Opis od sprzedawcy
René Magritte (1898-1967), (d´apres)-ręcznie podpisane ołówkiem przez Pana Charliego Herscovici, Przewodniczącego Fundacji MAGRITTE
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wyprodukowana pod kontrolą Spadku Magritte’a, uwierzytelniona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu w dole po lewej stronie i odręcznie podpisana ołówkiem przez Pana Charliego Herscovici, Przewodniczącego Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, wybitny belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 r. „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często odnosi się do niego po prostu poprzez jego wizualne elementy ze względu na jego uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno działa jako rama dla niespodziewanej sceny. Zamiast ukazywać tradycyjny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka ogromny, idealnie kulisty obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się unosić tuż za szybą okna. Ta sfera nie spoczywa na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej, precyzyjnej, a jednocześnie marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Samo okno, zwykle będące portalem do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnego niepokoju atmosfery, będąc częścią tego dziwacznego teatru. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i samą naturę przedstawienia.
René Magritte (1898-1967), (d´apres)-ręcznie podpisane ołówkiem przez Pana Charliego Herscovici, Przewodniczącego Fundacji MAGRITTE
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wyprodukowana pod kontrolą Spadku Magritte’a, uwierzytelniona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu w dole po lewej stronie i odręcznie podpisana ołówkiem przez Pana Charliego Herscovici, Przewodniczącego Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, wybitny belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 r. „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często odnosi się do niego po prostu poprzez jego wizualne elementy ze względu na jego uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno działa jako rama dla niespodziewanej sceny. Zamiast ukazywać tradycyjny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka ogromny, idealnie kulisty obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się unosić tuż za szybą okna. Ta sfera nie spoczywa na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej, precyzyjnej, a jednocześnie marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Samo okno, zwykle będące portalem do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, obiekt doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnego niepokoju atmosfery, będąc częścią tego dziwacznego teatru. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i samą naturę przedstawienia.

