Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Frammenti-Nefertiti
- Rok 2026. Wydanie nr 7/8 - podpisana i autentykowana przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Odlewanie na zimno pyłów marmuru i kamienia
- Stan doskonały


Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie z rzeźbą klasyczną stanowi centralny element tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i pamięci zbiorowej, są przyjmowane jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentaryzacji i redefinicji.
Forma nie jest już postrzegana jako stabilna jedność, lecz jako kondycja przejściowa. Zostaje przerwana, rozłożona na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta tendencja eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ukazuje swoją kruchość. Klasyczna forma przetrwa, lecz przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przenikniętą przez czas, wystawioną na zmiany i zwróconą ku nowej wymiarowości.


MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z materiałami szlachetnymi i złożonymi, takimi jak pyły marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich wyłącznie jako narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicielki czasu, historii i możliwości odradzania.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą już w sobie historię. Rozkładam je i recomponuję, tworząc formy, które nie należą już do poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z delikatnej równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przybiera formę transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i recomponuję, aby stworzyć nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym ciągły stan zmienności.
Badania konfrontują się z materiałami, które incarnate głębokie sprzeczności: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i krucho. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną reagować, utleniać się i przekształcać w czasie. Ten warunek sprawia, że materia staje się aktywnym uczestnikiem pracy, zaangażowana w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, wypracowałem swoją drogę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odradzają się.
Ta praktyka bada materię jako żywy archiwum. Rzeźby rodzą się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głębokie, współczesne i ludzkie znaczenie.