Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Frammenti-Eracle
- Rok 2026. Wydanie nr 2/8 - Podpisane i autoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan doskonały



Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie ze sztuką klasyczną stanowi istotny element tej kolekcji. Tamte formy, historycznie związane z ideą doskonałości, wieczności i zbiorowej pamięci, są traktowane jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już postrzegana jako stabilna całość, lecz jako stan przejściowy. Zostaje przerwana, rozłożona na części i ponownie złożona, ujawniając swoją niestabilną naturę. Objętość otwiera się, rozdziela na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ukazuje swoją wrażliwość. Forma klasyczna przetrwa, lecz przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przenikaną przez czas, wystawioną na zmiany i przywróconą do nowej wymiarowości.



MATTEO CIFFO

Urodzony w Biella w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam poszukiwanie skoncentrowane na materiale, jego przemianie i pamięci, którą przechowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich wyłącznie jako narzędzi ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: odrodzenie skały prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się materiałem wyjściowym do moich prac.
To materiały, które niosą w sobie historię. Rozkładam je i recomponuję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowej kondycji. Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ujawniając moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przyjmuje kształt transformacji przekraczającej tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i rekonstruuję, aby tworzyć nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reakcji, utleniania i transformacji w czasie. Ta kondycja czyni materiał aktywnym uczestnikiem pracy, zaangażowanym w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samodzielnie uczeń, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i regenerują się.
Ta praktyka eksploruje materia jako żyjący archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboką, współczesną i ludzką wymiarowość.