Yurie Nagashima - Empty White Room - 1995-1995

Yurie Nagashima zyskała w Japonii ogólnokrajową sławę po tym, jak w 1993 roku otrzymała drugą nagrodę roczną Urbanart przyznawaną przez Parco Gallery w Tokio, za serię fotografii przedstawiających ją samą i jej rodzinę nagich[1].
Nagashima została nominowana do nagrody przez Nobuyoshi Araki, jednego z najbardziej znanych w Japonii fotografów.
Wówczas Nagashima była jeszcze studentką na Uniwersytecie Sztuki Musashino w Tokio, z którego ukończenia w 1995 roku uzyskała tytuł BA w designie komunikacji wizualnej[2].
W 1995 roku Nagashima organizuje wystawę dla dwóch osób z amerykańską fotografką Catherine Opie w Parco Gallery, Tokyo[2].
W wyniku tego spotkania z Opie Nagashima podjęła studia MFA w California Institute of the Arts pod jej opieką.
Nagashima wydała liczne i istotne monografie fotograficzne, które dotyczą rodziny, seksu, tożsamości i seksualności.
Na Zachodzie porównuje się ją do amerykańskiej fotografki Nan Goldin[3].
W niektórych, dość prowokacyjnych fotografiach Nagashima testuje percepcje społeczeństwa wobec obsceniczności i cenzury w Japonii (en)[4].
Nagashima jest reprezentowana przez galerię SCAI the Bathhouse w Tokio, gdzie miała kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych[2].
Oprócz pracy fotografa i asystentki w fotografii Nagashima opublikowała w 2009 roku (pod tytułem Senaka no kioku, co oznacza „Wspomnienia z pleców”) serię biograficznych opowieści z dzieciństwa[5].
Książki