Pablo Picasso (1881-1973) - L'Ecureuil - Eichhörnchen, 1907

Piękny, wyrazisty druk artystyczny Pablo Picasso w formacie 60 x 50 cm, tytuł: Wiewiórka. Dzieło to wysokiej jakości offset na papierze papierze włóknistym i w bardzo dobrym stanie.

- drukowane i wydawane przez Kunstverlag około 1990-2020
- nabywane bezpośrednio od Kunstverlag
- od tego czasu profesjonalnie, w sposób chroniony przed światłem, przechowywane w Grafiklager

Artysta: Pablo Picasso
Tytuł: Wiewiórka
Rodzaj: druk artystyczny
Technika: sitodruk na papierze włóknistym
Oryginalność: reprodukcja
Format arkusza: 60 x 50 cm
Stan: nowy, doskonały
Pochodzenie: Kunstverlag
Epoka: Klasyczna modernistyczna
Narodowość: hiszpańska sztuka

Pablo Picasso:
Pablo Picasso, urodzony 25 października 1881 w Málaga, Hiszpania, zmarły 8 kwietnia 1973 w Mougins, Francja, był jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku. Dzięki współtworzeniu kubizmu i stworzeniu licznych rewolucyjnych dzieł sztuki ukształtował nowoczesną sztukę. Jego wszechstronność i innowacyjność obejmowały malarstwo, rzeźbę, grafikę, ceramikę i scenografię.

Picasso rozpoczął swoją artystyczną edukację w La Coruña i Barcelonie, zanim przeniósł się do Madrytu, a potem do Paryża. W Paryżu, ówczesnym centrum świata sztuki, nawiązał kontakt z dziełami Paula Cézanne’a, Henri de Toulouse‑Lautreca i impresjonistów, których wpływy w jego wczesnych pracach są widoczne. Strukturalne podejście Cézanne’a i eksperymentalna kolorystyka impresjonistów miały głęboki wpływ na rozwój Picassa. Dzieło Cézanne’a „Mont Sainte-Victoire” oraz prace Toulouse-Lautreca, takie jak „Na Moulin Rouge”, kształtowały wczesną wizję artystyczną Picassa.

Znaczący punkt zwrotny w karierze Picassa to jego Błękitny okres (1901-1904), naznaczony melancholijnymi tematami i błękitnymi tonacjami. Dzieła te, takie jak „Stary gitarzysta” (1903), odzwierciedlają emocjonalną głębię i ekspresję, które także występują w pracach Vincenta van Gogha i Edvarda Muncha. „Gwiaździsta noc” van Gogha i „Krzyk” Muncha ukazują podobną intensywną rezonansję emocjonalną. Błękitny okres był wyrazem głębokiej refleksji Picassa nad ludzką egzystencją i cierpieniem, podobnie jak egzystencjalne tematy w pracach Käthe Kollwitz.

Decydujący rozłam z tradycyjną reprezentacją nastąpił wraz z rozwojem kubizmu, który Picasso współtworzył z Georges’em Braque’em od 1907 roku. Kluczowe dzieło tego okresu to „Les Demoiselles d’Avignon” (1907), które rozbija ludzką postać na ostre, geometryczne formy, wytyczając drogę kubistyczemu ruchowi. Kubizm wpłynął na wielu artystów, w tym Fernanda Légera i Juana Gris’a, którzy stali się istotnymi przedstawicielami tej formy. Dzieła Légera, takie jak „Miasto”, i Gris’a „Portret Pablo Picasso” stały się ikonicznymi przykładami kubizmu. Prace Picassa i Braque’a z tego okresu wpłynęły również na artystów takich jak Robert Delaunay i Francis Picabia, którzy integrowali kubizm w swoim własnym, często barwnym i dynamicznym stylu.

W latach dwudziestych XX wieku Picasso zaczął interesować się surrealizmem i tworzył prace inspirowane snami i podświadomością. Ta faza jego kariery ukazuje wpływ artystów takich jak Joan Miró i Salvador Dalí, których surrealistyczne przedstawienia nieświadomości i świata snów mają z Picasso pewne duchowe pokrewieństwo. „Karawela w przebierańcach Harlekina” Miró i „Pamięć stała” Dalí są ikonicznymi dziełami surrealizmu, które badają podobne tematy i techniki. Także prace Maxa Ernsta i René Magritte’a, które podkreślają surrealizm i marzyczość, pokazują duchowe pokrewieństwo z surrealistycznymi eksperymentami Picassa.

monumentalne dzieło Picassa, „Guernica” (1937), stanowi potężne polityczne oświadczenie przeciwko wojnie i zniszczeniu. Obraz, ukazujący bombardowanie miasta Guernica podczas hiszpańskiej wojny domowej, łączy elementy kubistyczne i surrealistyczne w miażdżącą krytykę przemocy i ucisku. Dzieło to wpisuje się w linię politycznie zaangażowanych prac artystów takich jak Diego Rivera i José Clemente Orozco, których malowidła ścienne również przekazują silne społeczno-polityczne przesłanie. Rivera „Człowiek na rozstaju dróg” i Orozco „Prometeusz” są przykładami użycia sztuki jako medium komentarza społecznego i politycznego. Guernica miała także wpływ na takich artystów jak Francis Bacon, którego ponure i zniekształcone postacie przekazują podobną intensywność i emocję.

Przez całe swoje życie Picasso często powracał do tradycyjnych tematów, takich jak portrety i martwa natura, interpretując je w nowatorski sposób. Jego portrety Dorze Maar i Marie-Thérèse Walter ukazują głęboką psychologiczną złożoność i emocjonalną intensywność, które przywodzą na myśl prace Egona Schiele’a i Gustava Klimta. Portrety Schiel’a i „Portret Adele Bloch-Bauer I” Klimta oferują wgląd w podobne psychologiczne i emocjonalne głębie. Zastosowanie koloru i formy w tych portretach ukazuje podobieństwa do ekspresyjnych i symboliczych przedstawień Fridy Kahlo, których autoportrety również głęboko zanurzają się w ich osobisty i emocjonalny świat.

W późniejszych latach życia Picasso kontynuował eksperymenty z różnymi stylami i technikami. Jego prace z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, takie jak seria „Malarz i model” oraz warianty „Las Meninas”, ukazują nieustanną poszukiwanie nowych środków wyrazu i zmierzenie się z historią sztuki. Te prace prowadzą dialog z klasycznymi mistrzami, takimi jak Diego Velázquez i Rembrandt, których dzieła Picasso interpretował i rozwijał na swój sposób. „Las Meninas” Velázqueza i „Straż nocna” Rembrandta to ikoniczne dzieła, które inspirowały późniejsze prace Picassa. Także interpretacja klasycznych tematów znajduje odzwierciedlenie w pracach Davida Hockneya i Anselma Kiefersa, którzy wprowadzają historyczne i artystyczne odniesienia do swoich dzieł współczesnych.

Wpływ Picassa obejmuje wiele pokoleń artystów i ruchów. Artyści tacy jak David Hockney i Jasper Johns włączyli elementy różnorodności stylowej i innowacyjności Picassa do swoich własnych prac. Kolorowe i eksperymentalne pejzaże Hockneya oraz ikoniczne przedstawienia flagi amerykańskiej i liczb Johns’a ukazują szerokość wpływów Picassa. Również nowocześni artyści, tacy jak Jeff Koons i Damien Hirst, znani z prowokacyjnych i ikonicznych prac, odnoszą się do przełomowych podejść Picassa. „Balloon Dog” Koonsa i „The Physical Impossibility of Death in the Mind of Someone Living” Hirsta odzwierciedlają kontynuację eksplorowania materialności i koncepcji, które Picasso przewidział w swoich licznych etapach twórczości.

Podsumowując, Pablo Picasso pozostaje kluczową postacią w historii sztuki, którego wpływ rozciąga się na liczne ruchy i pokolenia artystów. Jego zdolność do łączenia różnych stylów i technik oraz ciągłe poszukiwanie nowych dróg artystycznego wyrazu czynią go niekończącym się źródłem inspiracji dla artystów na całym świecie. Od impresjonistów, przez kubistów, po surrealistów i współczesne ikony sztuki, Picasso nieustannie redefiniował granice możliwości i pozostaje żywym dziedzictwem sztuki XX i XXI wieku.

Informacje o wysyłce:
Rozkładamy wydruki na solidnych twardych rolkach tektury, owijamy je tekturą falistą i wysyłamy w stabilnych kartonach. Wysyłka z numerem śledzenia.

O nas:
Działamy w handlu sztuką od ponad 20 lat i mamy bogate doświadczenie w profesjonalnym obchodzeniu się i wysyłce dzieł sztuki.

- Brak wysyłki na Wyspy Kanaryjskie, Tajwan