Sergio Romero - Entrelazamiento 2

Ta praca wpisuje się w niedawną, pamiętową praktykę malarską, w której gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczna powtórka stają się jednym wspólnym językiem wizualnym. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każda z nich rodzi się z procesu obserwacji i oczyszczania, pochodzącego z wcześniejszego dzieła znacznie bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata za pomocą markerów, rysunku liniowego i manualnego konstruowania przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: ulega transformacji.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur lub struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczne rozprzestrzenianie się po powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale nadal istnieje wewnętrzny system organizacji. Znaki się powtarzają, trasy przecinają się, napięcia równoważą się, a przestrzeń jest ograniczona przez niewidoczną architekturę, która podpiera całą kompozycję.

Każde dzieło funkcjonuje jak poruszająca się mapa mentalna: warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne, które współistnieją na jednym planie. Pozorny chaos jest przeprawiony przez świadome decyzje dotyczące gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wizualnego.

Powtarzanie ram, orbit, nerwowych linii i okrągłych jąder tworzy własną gramatykę rozpoznawalną w całej serii. Nie chodzi o przypadek ani czysty automatizm, lecz o badanie tego, jak przekształcać myśl, napięcie i wrażliwość w współczesne pismo malarskie.

Malarstwo akrylowe zastępuje tu część sztywności rysunku technicznego bardziej ciałową i fizyczną obecnością. Dzieło nie jest już tylko budowane: również się dzieje. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze utrzymując ten sam znak wizualny, który definiuje całość badań.

Te prace oscylują pomiędzy:

rysunkiem i malarstwem,
kontrolą i ekspansją,
az architekturą i automatizmem,
pismem i abstrakcją.

Wynikiem jest seria, która proponuje własny język wizualny, w którym intensywność gestu współbytuje z rygorystyczną wewnętrzną strukturą, a każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w stałej transformacji.