Sergio Romero - Entrelazamiento 3

Ta praca należy do niedawno prowadzonego badania malarskiego, w którym gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczna powtarzalność stają się jednym, wspólnym językiem wizualnym. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne albo spontaniczne, każdy z tych elementów rodzi się z procesu obserwacji i oczyszczania, wywodzącego się z poprzedniej pracy, znacznie bardziej architektonicznej i precyzyjnej, rozwijanej przez lata przy użyciu markerów, rysunku liniowego i ręcznej konstrukcji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: przechodzi w przemianę.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur czy struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczne rozszerzenie na powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale nadal istnieje wewnętrzny system organizacyjny. Znaki się powtarzają, przebiegi krzyżują, napięcia równoważą się, a przestrzeń zostaje ograniczona przez niewidzialną architekturę, która podtrzymuje całość kompozycji.

Każde dzieło funkcjonuje jak mentalna mapa w ruchu: warstwy pamięci, impulsy, przebiegi i struktury emocjonalne współegzystują na tej samej płaszczyźnie. Pozorny chaos przecinają świadome decyzje dotyczące gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wzrokowego.

Powtarzanie ram, orbit, linii nerwowych i okrągłych jąder tworzy własną, rozpoznawalną gramatykę w całej serii. Chodzi nie o przypadek ani czysty automatizm, lecz o badanie tego, jak przetłumaczyć myśl, napięcie i wrażliwość na współczesne pisanie malarskie.

Tajemniczym akrylatu tu przypada rola częściowej wymiany sztywności rysunku technicznego na obecność bardziej cielesną i fizyczną. Dzieło nie powstaje już tylko w konstrukcji: zaczyna się także wydarzać. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze utrzymując ten sam znak wizualny, który definiuje całość badań.

Te prace oscylują między:

dr gift k
własnością

dibujo i pintura,
kontrolem i ekspansją,
arquitectura i automatismo,
ezcritura i abstrakcja.

Wynikiem jest seria, która proponuje własny język wizualny, w którym intensywność gestualna współistnieje ze ścisłą, wewnętrzną strukturą, a każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w stanie ciągłej transformacji.