Plinio Martelli - Untitle

Zdjęcie sprzedawane jest w ramie o wymiarach 73x53
Plinio Martelli (1945-2016) od dziecka oddychał sztuką: jego ojciec i dziadek byli malarzami. Pierwszy był blisko Menzio, Quaglino i Fico, drugi – Carrà, Bonzagni i Malerba. Już od pierwszych kroków, po ukończeniu Akademii Albertiny pod kierunkiem Paulucciego i Calandriego, brał udział w licznych wystawach zbiorowych, w tym w historycznej imprezie Fluxus z 1967 r. w galerii Il Punto, a w kolejnym roku w wystawie Marcello Rumma, kuratorowanej przez Germano Celanta, „Arte Povera + Azioni Povere”, w Amalfi, po czym zainaugurował swoją pierwszą wystawę indywidualną w 1969 r. w prestiżowej galerii Christian Stein, z którą nawiązał długotrwałą współpracę. Jego praca od razu skierowała się ku poszukiwaniom nad transformacją języka artystycznego poprzez użycie nietypowych materiałów, łączonych w sugestywne i evocative rzeźby. Ważne były jego wystawy w latach siedemdziesiątych w galerii LP220, podobnie jak jego eksperymenty w dziedzinie kina, które przyniosły mu zaproszenie na Biennale w Wenecji w 1978 r.
Artysta wszechstronny, Martelli podejmuje fotografię jako metaforę malarstwa, budując swój charakterystyczny styl rozpoznawalny dzięki zastosowaniu światła ukierunkowanego na badanie egzystencjalnego wymiaru swoich tematów.
Pionier ponownego odkrywania tatuażu jako formy ekspresji artystycznej i narracyjnej, następnie eksplorował świat erotyki w jego najgłębszych i czasem skrajnych odcieniach. Zafascynowany od zawsze ideą „Ciała ilustrowanego i Inktu” rekonstruuje zestawy fotografii wywołujące atmosferę klasyczną, gotycką, noir, erotyczną, w smaku Trash z ironią i prowokacją.
Koncepcja „Mise en Scene” poprzez obrazy o charakterze sugestywnym, w których konstrukcja zbliża się do idei „Portretu w studio” z wyraźnymi odniesieniami do Malarstwa Klasycznego i Manieryzmu oraz do ikonografii ideally Fetyszowskiej, która odwołuje się do zmysowości starych erotycznych obrazów.
Ciało „Modelki” jest wyeksponowane tatuażem jako metaforą Malarstwa, jednocześnie zmuszane i łączone z cieniem i światłem z planów zdjęciowych oraz przedmiotami tworzącymi „Portret”; wszystko przekształca się w tajemniczy i zmysłowy świat alchemiczny, łączący obraz Estetyki Różnej, paradoksalny z ironicznie niepokorą i cenioną.
Jego prace były eksponowane na całym świecie w prywatnych galeriach i muzeach publicznych: Turyn, Mediolan, Bolonia, Bolzano, Paryż, Kolonia, Sydney, Londyn, Nowy Jork, Barcelona, Palma de Mallorca, Bruksela. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach wielu muzeów, w tym w Galleria d’Arte Moderna w Turynie.
..