René Magritte (1898-1967) - La Seize Septembre






Była starszym specjalistą w Finarte przez 12 lat, specjalizuje się w nowoczesnych grafikach.
€ 270 | ||
|---|---|---|
€ 250 | ||
€ 100 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 135773
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, La Seize Septembre, litografia na papierze BFK Rives vellum, 60 x 45 cm, edycja limitowana do 275 kopii, podpis ręczny ołówkiem Charly’ego Herscovici i podpis na kamieniu, stan: Fair, pochodzenie Belgia, sprzedane przez właściciela lub sprzedawcę, okres 2000–2010 w stylu surrealistycznym.
Opis od sprzedawcy
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - podpis ręczny ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE, płyta Rene Magritte podpisana
Lithografia na vellumie BFK Rives.
Numerowana / 275 egz. podpisana w druku
Lithografia wykonana pod kontrolą Succession Magritte, uwierzytelniona pieczęcią blind Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem na tej samej stronie co numer)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się tematami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Grobowiec Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu ze względu na swój wizualny element, ze względu na charakterystyczny, niemal archetypiczny układ.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramy dla niespodziewanej sceny. Zamiast ukazać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka duży, idealnie sferyczny obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio poza szybą okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się pośrodku widoku. Nad i wokół tego enigmatycznego bąbla stylizowane chmury wypełniają niebo, wykonane z charakterystycznej dla Magritte'a precyzyjnej, lecz marzycielskiej jakości.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje nierealny obraz. Sfera, obiekt o doskonałej geometrii, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, stanowiąc część tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do zastanowienia się, co jest prawdziwe, co jest wyobrażone i samej natury przedstawienia.
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - podpis ręczny ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE, płyta Rene Magritte podpisana
Lithografia na vellumie BFK Rives.
Numerowana / 275 egz. podpisana w druku
Lithografia wykonana pod kontrolą Succession Magritte, uwierzytelniona pieczęcią blind Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem na tej samej stronie co numer)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących dzieł, które bawią się tematami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Grobowiec Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu ze względu na swój wizualny element, ze względu na charakterystyczny, niemal archetypiczny układ.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramy dla niespodziewanej sceny. Zamiast ukazać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka duży, idealnie sferyczny obiekt, często opisywany jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio poza szybą okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się pośrodku widoku. Nad i wokół tego enigmatycznego bąbla stylizowane chmury wypełniają niebo, wykonane z charakterystycznej dla Magritte'a precyzyjnej, lecz marzycielskiej jakości.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje nierealny obraz. Sfera, obiekt o doskonałej geometrii, zaprzecza grawitacji i kontekstowi naturalnemu. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, stanowiąc część tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do zastanowienia się, co jest prawdziwe, co jest wyobrażone i samej natury przedstawienia.
