Lajos Kassak (1887-1967) - Concrete Composition

Lajos Kassák "Composition" z La Lune en Rodage III

Medium: Linocut
Materiał: papier
Wymiary: 25 x 21,5 cm na kartonie 32 x 32 cm
Wydawca: Edition Panderma, Basel
Rok: wydany w 1977
Nakład: To egzemplarz niesygnowany spośród 230 sztuk (65 sztuk hors commerce były niesygnowane)
Podpis: Podpisany

Proweniencja:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Prywatna kolekcja, Basel

Stan / Konserwacja:
stan archiwalny idealny

Dalsze informacje:

Rzadkie limitowane wydanie przenośnego zbioru sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III.
To egzemplarz niesygnowany spośród 230 sztuk (65 hors commerce były niesygnowane) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage.
La Lune en Rodage ukazała się w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, zawierających około 180 dzieł sztuki, które stanowią relację z artystycznej awangardy między latami pięćdziesiątymi a siedemdziesiątymi.
Dzieła zgromadził Carl Laszlo i obejmowały najwybitniejszych artystów tamtej epoki, którzy wniesli ważne prace, często stanowiące punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: dzieło Enrico Castellaniego to na przykład pierwszy udokumentowany grafik, a wielokrotne Achrome Piera Manzoniego to jedyna praca tego artysty wykonana.

Biografia:

Lajos Kassák urodził się w małej wsi Ersekujvár, Węgry, 21 marca 1887 roku.
Po zaledwie kilku latach nauki, odbył praktykę jako ślusarz.
Następnie Lajos Kassák został hutnikiem w Győr i Budapeszcie.
W wieku dwudziestu lat zaczął samodzielnie uczyć się malarstwa i pisać poezję.
W 1915 założył rewolucyjny czasopismo "A Tett" ("Czyn"), wokół którego gromadził młodych artystów i pisarzy przeciwnych wojnie.
Po zakazaniu "A Tett" założył i redagował awangardowy periodyk "MA" ("Dziś") w 1916.
W nim publikował prace Grosza, Schwittersa i Hansa Richtera do 1921.
Po upadku Węgierskiej Republiki Komunistycznej, Kassák wyemigrował w 1920 do Wiednia, gdzie kontynuował publikację "MA".
Chociaż wczesne prace Kassáka były silnie inspirowane Dada, stał się konstruktywistą, gdyż zainspirował go László Moholy-Nagy, który później nauczał na "Bauhaście".
To w "MA" Lajos Kassák sformułował teoretyczny program węgierskiego konstruktywizmu w 1921.
W listopadzie 1924 Kassák dołączył do wielu znanych rzeźbiarzy i malarzy swoich czasów, w tym Brancusiego, Arpa i Schwitersa, by zaprezentować prace na "Pierwszej Międzynarodowej Wystawie Sztuki Nowoczesnej" w Bukareszcie.
W 1926 spotkał w Paryżu Le Corbusiera, Amedée Ozenfant, Golla i Dermée.
W listopadzie tego samego roku powrócił z wygnania do Budapesztu.
Lajos Kassák był zdruzgotany przez przejęcie władzy przez Narodowosocjalistów w Niemczech i marionetkowy reżim na Węgrzech.
Po uwolnieniu Węgier spod jarzma NS, Kassák działał w Węgierskiej Radzie Sztuki i jako redaktor, lecz do połowy lat 50. został usunięty z życia publicznego, chociaż jego międzynarodowa reputacja pozostała nienaruszona.
Wystawy poświęcone twórczości tego wszechstronnego i płodnego malarza, rzeźbiarza, grafika i kolażysty odbyły się w Paryżu, Monachium, Warszawie, Kolonii i Paryżu.
W 1966 Kassák wziął udział w obszernej wystawie dadaistycznej zorganizowanej przez Zürich Kunsthalle i Musée d'Art Moderne w Paryżu.
W 1967, w roku swojej śmierci, Lajos Kassák został uhonorowany retrospektywą w Galerii Adolf Fényes w Budapeszcie.