Miquel Torner de Semir (1938) - Ecos del mar

Podpisano przez artystę na dole

Dzieło prezentowane w oprawie

Wymiary dzieła: 33 cm wysokości x 41 cm szerokości

Wymiary ramy: 56 cm wysokości x 64 cm szerokości

Dobry stan zachowania

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::

BIOGRAFIA MIQUELA TORNERA DE SEMIR

Miquel Torner de Semir urodził się w roku 1938 w zamku Santa Pau w Garrotxa (Gerona), jako ostatni żyjący urodzony w tej symboliczej konstrukcji otoczonej wulkanami (obecnie mieszka w Sant Feliu de Guísols). Fakt ten kształtuje jego wizerunek malarza. Człowiek starej Katalonii, wykształcony, od zawsze pociągała go średniowiecze, romańska architektura Pirenejów i wczesnośredniowieczni gotycy. Ślad renesansowego włoskiego malarstwa, zwłaszcza malarzy czystego quattrocenta włoskiego, takich jak Fra Angélico czy Rafael, odciska się w wielu portretach żeńskich Tornera de Semir, jak ten, który mamy przed sobą. To właśnie ta mieszanka między przeszłością a nowoczesnością stanowi o oryginalności jego twórczości. Najbardziej formuje go znajomość romaństwa i gotyku. Jego postacie, często obrysowane grubą czarną linią, przypominają gotyckie witraże – luminous, piękne same w sobie. Uczeń malarza fresku i rytownika Ricarda Marleta, uczy się tego, co dla niego najważniejsze, dyscypliny rysunku. Z mistrzem Marlet zapoznaje się z modernizmem i katalońskim nowoceniną. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Sant Jordi w Barcelonie oraz w Escuela de San Fernando w Madrycie, gdzie odwiedzi Muzeum Prado i nasiąknie malarstwem Velázqueza, decydując się na reprodukowanie las meninas po swojemu, z własnym stylem, z jaskrawymi kolorami, takimi jak róż i fosforyzujący fiolet, które nie pozostawiają wątpliwości co do wyeksponowania, nowoczesności i sympatii artysty. Ponadto, jeśli patrzeć uważnie, można zauważyć, że artysta wykorzystuje technikę kolażu, w którą wprowadza kawałek tkaniny, kartonu, a nawet partyturę muzyczną.

W Paryżu zaczyna tworzyć swoją pracę, którą nazywa „między tym, co stare, a tym, co nowe”. Rozpoczął samodzielne wystawy w Terrassie w 1968 roku, a potem w innych katalońskich miastach i w Paryżu (galerie Espace i Boutique). Jego twórczość zaczyna się od figuratywnego, śródziemnomorskiego stylu, by następnie przejść w abstrakcję, a potem powrócić do figuracji w nowoczesnym sensie. Uważany jest w końcu za jeden z najważniejszych przedstawicieli malarstwa śródziemnomorskiego.

Wszystkie te nurty nie były mu obce, ponieważ w Barcelonie miał okazję spotkać grupę Dau al Set. W szkole Dau al Set spotyka się z tak słynnymi artystami jak Tharrats, Muxart czy Tapiès. Jego malarstwo charakteryzuje wykorzystanie żywych i bogatych kolorów. Jego dzieła można zdefiniować jednym słowem: ŻYCIE. Tak więc wspaniałe dzieło tego katalońskiego malarza charakteryzuje się bogatą i gęsto ułożoną paletą barw o wysokiej witalności, która, w połączeniu z różnymi materiałami używanymi jako podkład, daje wynik ekspresjonistycznego malarstwa o wysokiej jakości chromatycznej i wyrazistej osobowości, czyniąc artystę mistrzem.

To, co klasyczne, i to, co nowe, łączą się w pędzlu Miquela Tornera de Semir. Czas topnieje, znika. Linia graniczna między przeszłością a teraźniejszością znika w jego malarstwie, w jego sposobie nanoszenia na płótno. Miquel osiąga to, co bardzo niewielu wcześniej osiągnęło: mówić o przeszłości głosem teraźniejszości. Jego głos – jego obrazy. Jego metoda – pasja. Jego osiągnięcie – całe jego dzieło.

Malarz z Girona jest inspirowany przeszłością, Giotto, renesansem włoskim oraz poszukiwaniem nieformalnym artystów abstrakcyjnych. Wszystko to stanowi punkt wyjścia jego malarstwa; martwi go równie lub bardziej rzemiosło niż koncepcja, próbował być „mostem” między przeszłością a teraźniejszością, ale także otwarty na wszystko nowe, na ciągłe poszukiwania. Ciekawą cechą w pracach Miquela jest sposób przedstawiania postaci, miejsc i sytuacji z dawnych epok, które ukazane są technikami malarskimi nowoczesnymi. Ten wybitny kataloński malarz potrafił przełamać zasady czasu. Tak bezpośredni w definiowaniu linii i form jest Torner de Semir, że na pierwszy rzut oka trudno uwierzyć, że to obraz dwuwymiarowy, wygląda na to, że malarstwo to raczej suma faktur świata trójwymiarowego.

Niektóre z jego prac mają wyraźny akcent fabularny, z intensywną i ekspresyjną paletą kolorów, w kontraście do spokojności i pustego spojrzenia portretowanych twarzy, które zapraszają obserwatora do zagłębienia się w otoczenie dzieła i myśl artysty. Niemniej jednak Torner de Semir ma własny styl oparty na prostocie realizacji w dość dobrze zorganizowanej kompozycji. Postacie kobiece mają spokojne formy sztuki sakralnej i wyrażają spokój ducha. Figura służy Semiro do domagania się porządku i rytmu działań ludzkich.

Według Jona Lluísa Montañé, Barcelonczyka, członka Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki, prestiżowy kataloński malarz Torner de Semir w swoim obszernym dorobku malarskim „interesuje się kompozycją i kolorem, generatorem twórczości szczególnie dopracowanej, gdzie widać wyraz determinacji i kontrastującej palety barw. Przedstawia postacie, pejzaże i kompozycje, które stanowią wyraźne ćwiczenie akademizmu malarskiego, w którym nie rezygnuje z pewnych innowacji formalnych i technicznych, wszystko to w niepowtarzalnym plastykowym sigle.

Krytyk sztuki Josep M. Cadena mówi o Semirze: „Malarz nadaje wyraźne i precyzyjne linie sylwetkom głównych elementów każdej kompozycji i używa podstawowych i czystych kolorów, aby wyrazić uczucia. Kiedy to możliwe, maluje obraz w obrazie w środku, a na jego tle próbuje umieszczać interpretacje i abstrakcyjne znaki. Dzięki temu osiąga pozytywny związek między różnymi formami wyrazu artystycznego, które go motywują, a jego język plastyczny jest znacznie bogatszy i bardziej atrakcyjny. Ma własny styl oparty na prostocie realizacji w bardzo dobrze zorganizowanej kompozycji. Jego kobiece postacie mają spokojne formy sztuki sakralnej i wyrażają spokój, jaki musi towarzyszyć realizacjom ducha. Figura służy mu do prośby o porządek i rytm w działaniach ludzkich; jego malarstwo jest etyczne. Łączy łatwą do odczucia pozytywną sensację u tych, którzy znają jego twórczość".

Dla J. Llop S.: „Rysunek, fundamentarna kreska, mocna, precyzyjna, wnikliwa, wyznacza formę, określa przestrzenie w przemyślanych kompozycjach, które przedstawia Torner de Semir. A potem przychodzi widzenie w inny sposób, wyobrażenie, marzenia, które łączą się z opisywaną i ubierają chromatyzmem, który łączy podstawowe kolory, łagodne odcienie. To osobny styl, który odkrywa drugą rzeczywistość krajobrazu i postaci. Interesująca i przyciągająca praca, która wciąga widza i prowadzi go drogą wyobraźni".

Zgodnie z jego wizją pradawnych, nie przejmował się zbyt bardzo swoim społecznym oddziaływaniem na jego mistrzów, ci często byli anonimowi, a mimo że jego prace są w wielu krajach, wystawiał w Europie, Ameryce i w Japonii, trudne jest sporządzenie wyczerpującego zestawienia jego CV. Obecnie stale wystawia w Galerii Arcadia w Madrycie.

W roku 2003 zostaje wybrany przez Muzeum Domu Królewskiego Monety, aby jedna z jego prac została wydana w znaczkach pocztowych i wzięła udział w wystawie XXV rocznicy Konstytucji Hiszpańskiej. Tymczasem Muzeum Domu Królewskiego w Madrycie zorganizowało wystawę jego dzieł.

Dzieła Tornera były prezentowane w licznych miastach europejskich i hiszpańskich, takich jak: Paryż, Bruksela, Frankfurt, Heidelberg, Strasburg, Saint-Paul-de-Vence, Dijon, Clermont-Ferrand, Barcelona, Gerona, Walencja, Sevilla, Pontevedra, Oviedo, itd. Poniżej przedstawiamy niektóre z najważniejszych wystaw katalońskiego malarza:

Najważniejsze wystawy
Amics de les Arts. Terrassa - Barcelona.
Pinacoteca. Sabadell - Barcelona.
Sociéte des Artiste Independants. Paris.
Grand Palais. Paris.
Dan Art, Béziers-Francia.
Galerie Espace. Paris - Beaubourg.
Lyions Club. Chartres Doyen - Francja.
Zaproszony na wystawę Cercle Espanyol. Dreux - Francja.
Salon d’Automne. Clermont-Ferrand - Francja.
Grand Prix la Famme et l’Imabonaire Jeanne Gatineau. Paris.
Sala Gavina. Palamós - Girona.
Sala Clará, Olot-Barcelona.
Espai cultural Francolí-Barcelona.
Galerie Boutique. Paris.Francja.
La Galerie de l’Hôtel Méridien. Paris.
L’Atelier. Platja d’Aro.Girona.
Ausstellungsräume der Mineralquelle Eptigen. Szwajcaria.
Galería Arcadia- Madrid.
Galería de arte Star. Colectiva.Madrid.
Galería 4 Cantons. Olot.Girona.
Galería Catalonia-Barcelona.
Galería Art 16. Olot.Girona.
Pedreguet Art espai contemporani. Girona.
Galería Da Vinci Art. Girona.
Galerie Ducs de Dijon.Francia.
Galería Campo u Campo. Bélgica.
Galería B.C.S. Estrasburgo.Francia.
Haus Arnold. Frankfurt am Main.Alemania.
Haus Berlinghoff. Heidelberg.Alemania.
Naumilenium. Barcelona.
Lart century art. Barcelona.
Real Club Naútico de Sanxenxo. Pontevedra.
Picassomio.com Madrid.
Galeries d’Art Christian Dazy. Dijon-Megève-Francia.
Exposición Conmemorativa do 25 Aniversário da Constituição Española. Madrid.
Sala Constanti Art, Reus. Colectiva de Navidad, 2009-Tarragona.