Agathe Toman - CLOUD #4 14/15

To dzieło należy do „KOLEKCJI UDOSTĘPNIONEJ” artystki. Papier artystyczny fotosieci błyszczący. Fotografia artystyczna z ziarnem. Wykonana w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony będzie certyfikat autentyczności, sporządzony i podpisany przez artystkę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane z przodu i z tyłu.
Agathe Toman jest notowana w Sotheby's od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francuskich, austriackich i czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką interdyscyplinarną, której talenty obejmują malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz latach pracy jako stylistka w domach haute couture w Paryżu, 9 lat temu Agathe odczuła potrzebę koncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości.
Dziś osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe jawi się jako wschodząca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o szybkim wzroście i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej istotne wkłady w różne salony, zwłaszcza w Art Paris, przyniosły jej ogromny sukces, zabezpieczając obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe sprzyja głębokim odcieniom czerni i błękitu, dyskretnemu chromatyzmowi w ruchu. Jej malarstwo korzysta z czystych pigmentów, tuszy, olejnych i akrylów o oszałamiającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Obraz wywiera moc, odpowiadając na własne doświadczenia.
Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają zamęt dzięki abstrakcjom kalejdoskopowym, otwierają nas na spokojne doznania, wspomnienie doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy kształtuje jej wszechświat liryzmem charakteryzującym jej twórczość. Pierwszy zbiór poezji pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukazuje się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w badania psychoanalizy w ujęciu transakcyjnym, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając integrację bardzo głębokich wymiarów psychologicznych w jej sztukę, która nabiera nowych grubości.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na takich kluczowych tematach jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; są integralną częścią jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace zostały docenione i świętowane w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Œil i Elle, co odzwierciedla jej znaczący wpływ na dziedzinę sztuki współczesnej.

Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przemienia w sztukę. Dzieli się tymi doświadczeniami z wielką szczodrością.

"MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie powiązania między psychiką a ciałem, tworząc dialogi między umysłem a materią. Pyta o ich funkcjonowanie w ich środowisku, o połączenia, które tworzą, oraz o wibracje, zarówno wyczuwalne, jak i niewyczuwalne, które z nich wynikają.
Eksploruję tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja między jednostką a jej otoczeniem. Moje dzieła przeniknięte są emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspekcyjnej refleksji, otwierającej przejście ku nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: wyraźnie abstrakcyjne, monochromatyczne, stonowane, gdzie mrok współistnieje z jasnością, gdzie błękit trzaska w kontakcie z czernią, lub rozbłyska samodzielnie. Jesteśmy w scenie obecności/nieobecności światła.
Moje obrazy, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, oderwaną od wszelkich imitacji, wywołującą czystą emocję, budzącą przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych aspektów, które nie zostały ujawnione.

Uważnie zgrzewanie między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, rezultat niekontrolowany. Zwiększona unikalność.
Pracuję nad utrwalaniem ruchu materii, gęstości światła, wlewając w to cząstkę siebie, aby obudzić Ja.

Zawsze jest coś, czego się nie spodziewaliśmy. Coś nieprzewidywalnego. To niewypowiedziane intensywne, silnie pobudzone, które nas czaruje i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawia się odcisk naprawdę wyjątkowy, lirystyczna abstrakcja, moje dzieła to autoportrety, portrety części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych, by się w nie wtopili.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje prace wywołują w spojrzeniu obserwatora. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Uważam je za istoty czynne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Oglądający staje się z kolei twórcą, nadając życiu dzieła w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do prowadzenia ku nowemu spojrzeniu na Ja, siebie, świat i innych.

Jeśli oglądający na to zechce, usłyszy rezonanse psychiczne, które synchronizują się w jedną tę samą symfonię, rozpoczyna się dialog, powstaje rytm. Anamorfoza jego duszy rysuje się, nieuchwytny odblask. To poetyckie doświadczenie.
Intensywne i potężne. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace doskonaliły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje w nich znalazły echo, aby słowa w nich rezonowały.
To, co ważne, to to, co dzieło wywołuje w nas i wynik tego spotkania.

„Bóle psychiczne są związane ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizowania subiektywnego. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje zapisu psychicznego. Człowiek nie cierpi tylko z powodu zdarzeń lub pewnych myśli, lecz także dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuch. i nie zostały przyjęte, pozostając w tułaczce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#Exclusivedfta