Gaetano D' Aquino (1969) - Il Pensatore

Olio na płótnie 40x45 Gaetano D' Aquino z potwierdzonym zdjęciem

Gaetano D`Aquino urodził się w Katanii 30 sierpnia 1969 roku, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości artystycznej w liceum, przystąpił do kilku współczesnych ruchów artystycznych.

D`Aquino podjął swoją osobistą podróż w dziedzinie malarstwa, ożywiając swoje twórcze wizje poprzez różnorodne tematy i techniki. Ta droga uczyniła go wybitnym reprezentantem sztuki współczesnej.

Dzieła D`Aquino zostały nabyte w licznych ważnych kolekcjach, zarówno publicznych, jak i prywatnych, i znalazły swoje miejsce w licznych czasopismach specjalistycznych i katalogach sztuki.


WYSTAWY INDYWIDUALNE I ZAŁOŻONE:

1998 Maj Artystyczny Katanii, Katania (kol.)

2000 Galeria, Il Massimo, Katania (indywidualna)

2000 Spotkanie ze Sztuką, Mascalucia (kol.)

2001 Galeria, Giotto, Katania (indywidualna)

2004 Pierwsza wystawa sztuki współczesnej, BOHEMIEN, pałac miejski, Acireale

2004 Wydarzenie Sztuki KATACLOÒ, Teatr Metropolitan, Katania (kol.)

2004 Galeria, Il Massimo, Katania (indywidualna)

2005 Druga Estemporanea malarstwa pod kuratelą Vittorio Sgarbiego, Nineo

2005 Nagroda Literacka i Artystyczna ARETUSA Trzeci Tysiąclecie, sekcja malarstwo, pierwsze miejsce, Centro Siculo dla Upowszechniania Kultury, Siedziba Regionalna Siracusa

2006 Kolory w środku i na zewnątrz Zielonego Prostokąta, Przegląd Sztuk Wizualnych Współczesnych, Hotel Luna, (Oleggio Castello, Mediolan) pod red. Donat Conenna

2007 Arte Fiera, Le Ciminiere, Katania

2007 Galeria, Arte Nuvò, Katania (ind.)

2007 Galeria, Art Gallery Ortigia, Syrakuza (ind.)

2008 Tremestieri, Arte XIV edycja, Tremestieri Etneo

2009 Galeria, Il Massimo, Katania (ind.)

2012 Galeria, Civico 69, Florencja (ind.)

2015 Dzień Sztuki i Kreatywności EMPIRE, Katania (kol.)

2015 Europa Eventi Arte, centrum handlowe Porte di Catania (Kol.)

2016 Galeria, Collezioni Contemporanee, Enna Bassa (kol.)


GAETANO D`AQUINO I PRAWDDA ISTNIENIA DONAT CONENNA

Aby dotrzeć do prawdy istnienia (w postaci, w przedmiocie i w każdym innym wyobrażeniu wizualnym), trzeba mieć cierpienie w procesie poznawczym. Prosto mówiąc: trzeba umieć malować.

W drugim momencie możemy rozważyć wszystkie ruchy „es” (wyrażanie, zewnętrzanie, eskutę, eksponowanie), które prowadzą człowieka do stania się ekspozytorem zewnętrznych i wewnętrznych rzeczywistości.

Aby odpowiednio uchwycić przypadek D`Aquino, Gaetano D`Aquino z Katanii, trzeba sparafrazować Kanta. Maluję, więc jestem. Axiom, które prowadzi mit obrazu, którym wszyscy jesteśmy nieświadomymi nosicielami z dziedzictwa kulturowego, wskazuje na możliwość, że myśl może dotrzeć do bytu. Dla artystów tego rodzaju „sztuka Buonarottiego” (dlaczego nie mówisz?) jest odczuwana—naturalnie mniej lub więcej—w odniesieniu do własnych możliwości narracyjnych.

Powody, dla których Gaetano D`Aquino zbliża się do białego płótna i „zacerowuje” je, zaczynając od szkicu graficznego, który następnie rozświetla kolorami, dając więc łaskę prawdy uzyskanej fotografowanemu obrazowi, tkwią właśnie w tej operacji mimikry, której my, biedni zwykli śmiertelnicy, nie potrafimy zrobić: mianowicie odtworzyć na powierzchni—na płótnie, choć ograniczonym i ograniczonym—zewnętrzne i wewnętrzne horyzonty pejzażu, przedmiotu, postaci, pojęcia.

Operacja ta, w różnych stylach, przeszła przez wieki i historię sztuki, lecz coraz rzadziej przywołuje artystów tzw. rzeczywistości „całościowej”, jak D`Aquino.

Operator obrazu, zwłaszcza anatómiczny, który może być dobrze określany jako hiperrealista, kiedy w jego „ikonach” świeckich, świeckich, świeckich, ratuje portretowaną osobę na pierwszym planie, na płótnie, przed pułapką wrażenia, czyli skłonnością do streszczenia, do zredukowania. Miękki „Ciało kobiety” to narracja kobiecego ciała: nikomu nie przyjdzie do głowy zobaczyć innego.

D`Aquino pracuje z nieskończoną precyzją, bawiąc się kapilarą w detale epidermiczne dzieła, które następnie owija w sekwencję warstw kolorystycznych, aż uzyska unikalność podmiotu, właśnie—„jakby” malarz z Catanii chciał wyrywać światu te (teraz rzadkie) frakcje plastiku i pragnąć ożywić je na zawsze na jego płótnach. Ale nie da się tego wyrazić inaczej, naturalnie.

I oto jego powolny, przemyślany kierunek ku rzeczywistości: nawet w statyczności pojedynczego klatki, bycie, „życie” pejzażu, przedmiotu, postaci, pojęcia, przenikają światłem, które my z definicji nazywamy „fotograficznym”, lecz w Gaetano D`Aquino niczym innym nie jest jak pożądanie nasycone pragnieniem dotarcia do mimikry absolutu naturalnego, do precyzyjnego oznaczenia otoczenia, do przywrócenia dokładnej, somatycznej wierności anatomii.

Byłoby to łatwe, jak to często bywa z malarzami realistycznymi, hiperrealistycznymi, także w tym przypadku wzywanie już przestarzałych praw do interpretacji, które człowiek, bez wątpienia, musi rościć, a które—jak historycznie potwierdzono—doprowadziły koncepcyjnie sztukę do braku rozróżnienia między znaczeniem a znacznikiem abstrakcjonizmu, wobec przypadkowości koncepcyjnych perfomansów, wobec popularyzmu gestualnego sztuki nieokiełznanej, pardon, nieformalnej, wobec automatyzmu faktywnego kliknięcia fotograficznego, wobec braku prawdy lustrzanej, wręcz wirtualnej sztuki informatycznej, wobec iluzjonistów sztuki kinetycznej. Innymi słowy, ku chaosowi definicji.

Dziesięć tysięcy lat od Altamiry, nadal nie wiemy, czym jest sztuka. Dokładnie przeciwnie do kierunku, w którym podążył ten sycylijski operator, ze swoim ponownym, spokojnym, dłonią, dotykową, antropicznie pełnym przekazem narracyjnym.

Donat Conenna

Krótkie opisy mojej wizji artystycznej

Od dzieciństwa miałem przywilej zanurzać się w sztuce, podziwiając wspaniałe portrety Emanuele Di Giovanni, słynnego petersburskiego malarza z Katanii. To był pierwszy czar, który uruchomił moją fascynującą podróż po świecie malarstwa; składająca się z licznych sukcesów artystycznych, wystaw indywidualnych i moich prac obecnych na całym świecie. Zacząłem od portretów, a następnie zająłem się różnymi tematami, takimi jak pejzaż, martwa natura i akt.

Osobiście staram się wyrażać i uwypuklać to, czego inni nie widzą, i pokazać to moimi oczami. Definiuję malarstwo jako milczącą poezję, jak mówił Leonardo da Vinci.

Dziś, po długim doświadczeniu malarskim i po zmierzeniu się z różnymi tematami, skupiłem się na intensywnym studium Sycylii, mojej ziemi. W szczególności na wodzie, we wszystkich jej odcieniach, jej odbiciach, kolorach, połysku, przejrzystości i jako elemencie życia, charakterystycznym dla mojej wyspy; podobnie jak Wulkan Etna, również część moich studiów, ze swoimi lawowymi napływami.

Uważam, że dotąd, studiowanie wody jest jedną z najtrudniejszych rzeczy do przedstawienia, a patrząc na obrazy Turnera, zrozumiałem, że woda i światło są prawie niemożliwe do zreduplikowania.

Gaetano D`Aquino