Emilio Isgrò (1937) - Sans titre

Najbardziej doświadczeni kolekcjonerzy i miłośnicy dostrzegą w tym dziele mistrza Emila Isgrò niezwykle rzadką cechę charakterystyczną, mianowicie tę niuansowaną mgłę wymazu – słowa pozostawione częściowo widoczne tylko dla uważnych i ciekawych.

To charakterystyczny element tej serigrafii, wyprodukowanej jedynie w 40 egzemplarzach, który czyni ją unikatową w cyklu malarskim mistrza, który zazwyczaj albo całkowicie kasuje słowo, albo pozostawia je widocznym; tu zaś mamy dodatek „zamazania wymazu”.

Emilio Isgrò, wraz z wymazem, był wielkim prekursorze powiadamiania o dewaluacji i upadku słowa, języka, wartości, jaką niosą słowa – zjawiska, które dziś doświadczamy bardziej niż kiedykolwiek.
Mistrz zaczął ostrzegać już w 1964 roku przed tym, co teraz jest codzienne, możliwe do przewidzenia; zauważmy brak wartości słowa, rozumianego jako nośnik idei, zdolny do wyrażania w każdej formie, od debat telewizyjnych, przez gazety, popularyzację przez mass media, po coraz mniejsze społeczeństwo czytelnicze, które tworzymy.
Mniej słów, mniej kultury w obiegu; ale co to oznacza poza krytycznymi dyskusjami o sztuce, w społeczeństwie?
Zdolność do myślenia, a dodałbym, zdolność do myślenia z krytycznym, własnym spojrzeniem, zależy od ilości i jakości zasobów słownych, które posiada dana osoba; nie można myśleć poza tym, co znamy, tak jak nie da się zbudować domu bez całego niezbędnego materiału – im go mniej, tym dom mniej kompletnego, stabilnego, możliwego do zrealizowania.
Ograniczanie słów ogranicza także koncepcje, które ktoś może stworzyć, oraz zdolność do ich wyrażania lub wyrażania się.
Zrozumienie atrybutu „mniej słów równa się mniej myśli” powoduje, że praca Isgrò nabiera niezwykłej wartości kulturowej i artystycznej.
Ukrywanie słów za wymazem to sposób mistrza, by wzbudzić ciekawość odbiorcy dzieła, sposób, by podpowiedzieć nam, byśmy zajrzeli pod słowo, wyobrażając sobie, co mogło istnieć w odniesieniu do tego, co pozostawiono „wolne” do odczytania.
Proces koncepcyjny, odkrywczy, badawczy, refleksyjny nad słowami i ich rozmieszczeniem, niemal jakby Isgrò przybrał rolę pedagoga – nauczyciela, a także intelektualisty.
Ale Isgrò to nie tylko „nauczyciel”; jest także twórcą nowych reguł syntaktycznych i formalnych, twórcą nowych opowieści, a jednocześnie czujnym satyrykiem; mistrz to ktoś, kim powinien być intelektualista – „przebudziciel sumień”.
Emilio Isgrò stawia się zatem w historii sztuki jako strażnik słowa i, szerzej, kultury – rola fundamentalna, której potrzebujemy coraz bardziej.

Wymiary dzieła to 80 x 60 cm.

Numer serii może nie odpowiadać liczbie fotografii.

Pochodzenie dzieła to galeria Grafika Manzoni, która wystawia dokument autentyczności.