Cesare Mainella (1885-1975) - Farra di Gradisca

Mainella Cesare
Urodzony w Wenecji 9/06/1885 - 21/01/1975
Technika: tempera i pastel na kartonie
Tytuł: Farra di Gradisca
Rok: 1918
Wymiary: cm 58,5x42,5

Urodził się w rodzinie artystów: ojciec, Raffaele, był akwarelistą i architektem, znanym w Wenecji i we Francji, podczas gdy matka Fanny była córką Giulio Carlini, słynnego portrecisty XIX wieku, ponadto jedną z pierwszych kobiet, które uzyskały dyplom na Akademii Sztuk Pięknych w Wenecji. Prawnuk chrztu był malarz Giacomo Favretto. Uczęszczał na Akademię Sztuk Pięknych w Wenecji. Był współstudentem Amedeo Modiglianiego w Wolnej Akademii Rysunku. W 1906 roku uzyskał uprawnienie do nauczania rysunku w szkołach technicznych i normalnych, wraz z ośmioma innymi kandydatami, w tym Guido Marussig i Mario Crepet. Profesura w latach studiów Mainelli składała się z wybitnych nazwisk, takich jak Ettore Tito do rysunku postaci, Guglielmo Ciardi i Luigi Nono do malarstwa pejzażowego i morskiego, Antonio Zotto do anatomii i Pietro Paoletti do historii sztuki. Udoskonala studiowanie figury i kompozycji pod kierunkiem portrecisty Laurenti, a w Positano wzbogaca swoje umiejętności malarskie o współpracę z neapolitańskim pejzażystą Vincenzo Caprile. Tam wypróbuje szczególną technikę malarstwa temperą zbliżoną do oleju, którą Mainella będzie pamiętał pod nazwą tempera Caprile. Ukończył studia w Akademii Grand Chaumier w Paryżu, gdzie w 1911 roku zapisał się do sekcji malarstwa i grafiki, pogłębiając wiedzę o technikach graficznych (rycina i litografia). Z Semeghini i Gino Rossi jest jednym z pierwszych wystawców w Cà Pesaro, a z Italico Brass należy do czołowych organizatorów Circolo Artistico w Palazzo delle Prigioni w Wenecji. Jego duch przygody zaprowadził go jako młodemu człowiekowi do Argentyny, gdzie uzyskał kilka prestiżowych zleceń. Po wybuchu I wojny światowej wrócił do Włoch, by wziąć udział w niej jako ochotnik. Po dziesięciu latach działalności w Wenecji wyruszył ponownie w 1928 roku do Peru, osiedlił się w Limie, gdzie wystawiał swoje prace z powodzeniem, na tyle że został poproszony o udekorowanie krypt katedry S.M. Ausiliatrice. Po powrocie do Włoch, w 1936 roku ponownie zdecydował się wyjechać do Abisynii. W Addis Abebie wykonał wielkie dekoracje muralne w pałacu wicekróla Rodolfo Grazianiego, oprócz portretów i pejzaży. Okres afrykański przerwała krótka przerwa w Neapolu, gdzie w 1940 roku miał przygotować pawilon Etiopii na Wystawie Oltremare. Następnie został uwięziony w Afryce z powodu wydarzeń wojennych i, jako jeniec cywilny, został przeniesiony do Rhodesii Południowej, gdzie przebywał przez kolejne sześć lat. Tam wykonał liczne portrety, pejzaże i studia, które następnie zaprezentuje na swojej ostatniej wystowie w Wenecji w Bevilacqua La Masa w 1968 roku.