Ninni Pagano (1969) - Miraggio interiore

Biografia Ninni Pagano

Nato w Katanii w 1969 roku, Ninni Pagano początkowo podejmuje studia o charakterze naukowym, co wpłynie na precyzję i strukturę jego przyszłych prac. Jego podejście do świata sztuki kształtuje się podczas pracy w studiu mistrza Antoniego Sciacky, z którym łączy go wizja sztuki jako mostu łączącego różne epoki.

Poetyka: „Skrzynia cudów”
Kreacja Pagano ściśle związana jest z koncepcją Wunderkammer (Skrzynia cudów). Jego prace często powstają jako przestrzenie mentalne, w których zlewają się:

Klasycyzm i Pop: Elementy rzeźby greckiej i renesansowej reinterpretowane są w barwach kompaktnych i symbolice współczesnej.
Alchemia i filozofia: Artysta bada zagadkę istnienia poprzez postacie senne (jak jego słynne „Kobiety-w-lotnie”) i hermetyczne odniesienia.
Materia: Wykorzystuje zmieszane proszki, by uzyskać chromatykę spójną, która nadaje płótnom niemal rzeźbiarską wymowę.

Osiągnięcia i wyróżnienia
Mimo że jego kariera wystawiennicza zaczęła się rozwijać pełniej około 2011 roku, szybko osiągnął znaczące sukcesy międzynarodowe:
Wenecja Biennale: Wystąpił podczas 56. edycji (2015) w pokazie „Grazie Italia” na Pavilionie Gwatemali.
Triennale w Rzymie: Udział w Wystawie Triennale Sztuk Wizualnych w 2014 roku.
Publikacje: Jego prace znajdują się w katalogu Sztuki Współczesnej (CAM) Mondadori oraz w Atlancie Sztuki Współczesnej De Agostini.

Międzynarodowa obecność: Jego prace były prezentowane w prestiżowych miejscach, takich jak muzeum Altes Dampfbad w Baden-Baden (Niemcy) oraz na Art Market w Budapeszcie. Oprócz malarstwa i rzeźby Pagano jest także znawcą sztuki antycznej. Ta pasja znajduje odzwierciedlenie w sposobie, w jaki „odzyskuje” przeszłość — nie po to, by ją kopiować, lecz by przemienić ją w język groteskowy i fascynujący, który mówi o sprzecznościach współczesnego człowieka.


Nadchodzące złudzenie wewnętrzne
Nadchodzące złudzenie wewnętrzne
„Nadchodzące złudzenie wewnętrzne” to poetyczne i psychologiczne wyrażenie opisujące widoczną projekcję naszych pragnień, nostalgii lub najgłębszych uczuć, traktowanych jak realny pejzaż przed naszymi oczami.

Jeśli klasyczne złudzenie (to z pustyni) jest iluzją optyczną wywołaną fizyką i upływem ciepła, złudzenie wewnętrzne jest iluzją duszy, zależną od wyobraźni i potrzeby ucieczki.

Możemy podzielić to pojęcie na trzy główne odcienie:

1. Geografia nieświadomości
Złudzenie wewnętrzne nie poddaje się prawom logiki ani natury, lecz prawom snu. Dlatego w dziele, które analizowaliśmy, elementy całkowicie niezgodne — długopis na plaży, rekin zawieszony na niebie — współistnieją w spokoju. Nie są to błędy rzeczywistości, lecz symbole pejzażu mentalnego: żyrafa może reprezentować pragnienie spojrzenia z wyższej perspektywy, rekin — niebezpieczeństwo zawieszone lub oswojona lęk, morze — nieskończoność.

2. Ucieczka od stanu stagnacji
Często tego rodzaju złudzenie ujawnia się w momentach głębokiej fizycznej bezruchu. Postać kobieca na obrazie siedzi, jest spokojna, zamknięta w ciemnym pokoju. Złudzenie wewnętrzne to jej droga ucieczki: gdy ciało przyrośnie do ziemi lub utknie w rutynie, umysł otwiera „okno” na inny, egzotyczny, absurdalny i wyzwalający inny świat. Im bardziej rzeczywistość naokoło jest sucha i cicha, tym silniej złudzenie wewnętrzne staje się żywe i kolorowe.

3. Melancholia pragnienia
Złudzenie z definicji jest czymś nieosiągalnym. Złudzenie wewnętrzne niesie ze sobą nutę słodkiej melancholii: świadomość, że ten doskonały, dziwny i fascynujący świat istnieje tylko tak długo, jak patrzymy przymrużonymi oczami. To nostalgia za miejscem, w którym nigdy nie byliśmy, lub za częścią nas, która trudno nam wyrazić w codziennym życiu.

Instagram:@ninnipagano