ANA DEL CASTILLO - Rorbuer in Lofoten

Ukojeniający pejzaż z jednego z moich ulubionych krajów, Norwegii, wraz z wyspami Lofot w zimowej scenerii. Dzieło właśnie opuszcza mój warsztat.
Użyto pigmentów z akrylami na podwójnej grubości płótnie i papierze. Obraz nie wymaga oprawy. Wykończony żywicą epoksydową; wykończenie żywicą nie jest doskonałe – niedoskonałości podczas schnięcia nadają każdemu dziełu inny charakter. Z drugiej strony wykończenie jest błyszczące, artystka pragnie nadać swoim pracom wyraźny charakter fotograficzny.
Do prac dołącza certyfikat autentyczności, wysyła dzieło zabezpieczone, z numerem śledzenia i z należytą pilnością.
Ana del Castillo jest fotografką i artystką, laureatką licznych nagród, współpracuje z różnymi agencjami na całym świecie, prezentowała swoje prace w Londynie, we Włoszech i w Hiszpanii.
Wykorzystuje swoje zdjęcia jako źródło inspiracji w większości swoich obrazów dominują architektura oraz miejskie pejzaże miast rozrzuconych po Europie i Ameryce.
Ekonomistka i artystka wielodyscyplinarna (Godella, Walencja, 1963). Zawodowo jest ekonomistką, od kilku lat zajmuje się handlem online, działalność tę odłożyła na bok, aby poświęcić się niemal wyłącznie podróżowaniu, eksperymentowaniu jako malarka i pracy dla różnych międzynarodowych agencji jako fotografka.
Jej początki w fotografii sięgają dzieciństwa; jej prace ukazały się w dzienniku ABC, w publikacjach Ministerstwa Kultury, w różnych książkach, katalogach oraz na szyldach autobusów Castellón, a także w licznych nagrodach i wystawach w Londynie i Madrycie. Jej wykształcenie artystyczne trwało kilka lat pod kierunkiem fotografki Tere Arcos.
Znajduje w Europie, choć globalizacja idzie naprzód z ogromną szybkością, w każdym kraju i jego miastach unikalne cechy, które stara się utrwalić na swoich zdjęciach, zarówno ludzi spotykanych na ulicy, jak i budynków różnych wieków, czy chwil w każdym miejscu.
Jej podróże na Islandię, do Szwajcarii, Ameryki Południowej, Afryki i Norwegii miały na nią wpływ – góry, architektura i morza stanowią jej kolejne duże tematy, zarówno na płótnie, jak i w fotografii.
Jej zaangażowanie w malarstwo miało charakter późniejszy. Rozpoczęła naukę sztuki u artysty Álvaro Romero w latach dziewięćdziesiątych, kontynuowała ją u godellskiego malarza Germá Llorís, następnie u malarza Fernando Jiménez i Lucíi Peiró i Lloret, uznanej artystki plastki. „Na początku nowego wieku była współzałożycielką heterogenicznej grupy artystycznej zwanej Equipo-Argo, która obecnie liczy trzynaście kobiet, prowadzi swoją działalność w hali przemysłowej w pobliżu miasta Walencja; grupa pozostaje w stałym kontakcie między sobą oraz z awangardami sztuki w różnych dziedzinach. Jednym z celów grupy jest organizacja jednej lub dwóch wystaw rocznie. Grupa już odbyła wiele wystaw na naszej geograficznej mapie.
Technicznie do tworzenia swoich obrazów używa pigmentów w proszku; „jej zakres tonalny jest idealny dla moich obrazów, co czyni warsztat swego rodzaju laboratorium talerzy i proszków, w których spoiwa, żywice itp. tworzą chaotyczny wszechświat, w którym czuję się absolutnie spokojna i kreatywna”.
W ostatnich latach jej twórczość artystyczna zyskała na znaczeniu poprzez wystawy, wyróżnienia i nagrody. Wśród pierwszych osiągnięć w 2016 roku z grupą Equipo-Argo – wystawa zbiorowa w Centre d’Art Taller d’Ivars w Benissa (Alicante), wystawa zbiorowa w maju w espai.inf, ekspozycja na Uniwersytecie Politechnicznym w Walencji oraz wystawa zbiorowa Sala Virgen de la Fuente (Teruel); wystawa w Casa Cultura Rocafort „La Superficie del Círculo”; w 2017 roku z tym samym kolektywem – Mirada de Dona w sali La Marina El Puig de Santa Maria (Valencia), Sala Exposiciones Antiguo Ayuntamiento Bétera (Valencia), Sala Exposiciones Museros (Valencia), Mirada de Dona w Sala Exposiciones La Eliana (Valencia), Paisatje Urbà w Sala Exposicions Náquera (Valencia); a w 2018 również z Equipo-Argo w Sala Exposiciones Villa Eugenia de Godella (Valencia) z wystawą “Abstractus”, zbiorowa Sala Exposiciones Municipal de Mislata (Valencia) i Sala Exposiciones Biblioteca Dénia (Alicante) z “Abstractus”, oraz zbiorowa w Sala Exposiciones Massamagrell (Valencia) z “Black and White”.
Została wybrana do XXXIV Certamen Pintura “Salvador Soria” Vila de Benissa (Alicante), na wystawie Festival D’Arts Quart de Poblet (Valencia), w XIII Premio de pintura Desideri Llombarte w Peñarroya de Tastavins (Teruel) w 2016 roku. W kolejnym roku została wybrana przez Fundację Legado Andalusí, objazd po całym kraju, jest finalistką Premi de Pintura Ciutat de Manises (Valencia), wybrana w Valencia Ciutat Oberta Bienal de las Artes de Valencia. Na 2018 rok jej prace zostały wybrane do serii Dances de Alcalá w nagrodzie fotografia Asociación Turística Gúdar-Javalambre (Teruel), później zdobywa kolejne edycje i została wybrana do Międzynarodowego Konkursu Sztuki „José Camarón” w Segorbe.
W nagrodach w 2014 roku zdobyła nagrodę Camarón w konkursie sztuki Segorbe (Castellón), miała indywidualną wystawę serii Europa w Instants w Fundacji Bancaja Segorbe, w 2016 roku wygrała Maraton Fotograficzny Las Provincias w Dénia (Alicante), zdobyła nagrodę Balearia oraz wyróżnienie w I Premio Eurostars Hotel Real de Fotografía. Została wybrana i wystawiała w sali Entidad Cultural Valenciana El Piló w 2016 i 2023, a wraz z Equipo-Argo zorganizowała wystawę w prestiżowej galerii Godella Villa Eugenia w 2018, która później przeniosła się do sali wystaw Municipal de Mislata.
Ponownie została wybrana z pracami wystawionymi w Międzynarodowym Konkursie Sztuki José Camarón w Segorbe w latach 2020, 2023 i 2024.
Pod koniec 2024 roku zorganizowała wystawę zbiorową w Galerii Ronda w Valencia i jest reprezentowana przez Galerię del Sol również zlokalizowaną w Walencji.
Przyznano jej nagrodę fotografii Narodowego Dziedzictwa (Patrimonio Nacional) od ręki księżniczki I Republice w Madrycie w grudniu 2024 roku.
Ciągle otrzymuje liczne wyróżnienia za jej fotografie i obrazy, a w najbliższych miesiącach ma zaplanowanych kilka wystaw na terenie całej Hiszpanii.
Według renomowanego krytyka LFMM „jej architektoniczne prace przekraczają jedynie plan fotografii i zyskują surrealistyczny akcent, który nadaje im niezaprzeczalną wartość”.

Patxi Guerrero Carot (Profesor Uniwersytetu Jaime I) publikował w różnych mediach.