Clifford Hall (1904-1973) - San Marco Square

Plac San Marcoplein w Wenecji. Olej na płótnie na panelu. Podpisany i datowany 1948. Wymiary bez ramy 30x41 cm. Wraz z ramą 42x53 cm. Dzieło ma opisy i kilka etykiet wystawowych na tylnej ściance.

Clifford Hall, ROI, NS, (24 stycznia 1904 – 25 grudnia 1973) był brytyjskim malarzem scen ulicznych i życia bohemy. Jednym z najbardziej charakterystycznych okresów jego powojennego twórczego życia były prace przedstawiające ludzi, częściowo zakrytych ręcznikiem lub przykrywką. Niektórzy zwrócili twarz od widza lub ukryli ją.

Clifford Eric Martin Hall urodził się w Wandsworth w Londynie i spędził dzieciństwo w Richmonde, najpierw na Sheen Avenue, później na Mount Arras Road. Najpierw uczył się w Elm Tree House School, następnie w Richmond Hill School od 1914 roku, a potem w King's College School w Wimbledon. W latach dwudziestych studiował w Richmond Art School pod okiem Charlesa Wheelera oraz w Putney Art School pod kierunkiem Stanleya Andersona. Od 1925 do 1927 studiował w Royal Academy Schools, gdzie zdobył stypendium Landseer i zaczął przyjmować zamówienia na portrety, co pozwoliło mu sfinansować studia i mieszkanie w Twickenham. Był pod wpływem Charlesa Simsa i Waltera Sickerta. Od 1928 mieszkał w Paryżu, gdzie dzielił studio w Malakoff z Edwinem Johnem, synem Augustus’a Johna. Dzięki Johnowi został wprowadzony w dzielnicę Montparnasse. Studiował u André Lhote.

Hall wrócił do Anglii w latach trzydziestych, gdzie malował lokalne sceny w Soho i gdzie indziej. Od 1940 roku malował trzykrotnie z Quentinem Crispem, ale obecne miejsce pobytu dwóch z tych prac nie jest znane. Podczas II wojny światowej zapisał się do zespołu ARP przy stanowisku noszy w pobliżu Lots Road, Chelsea, i samodzielnie przekazywał do War Artists’ Advisory Committee. W maju 1941 roku w Leger Gallery przy Old Bond Street w Londynie, W1, została wystawiona wystawa jego wojennych rysunków zatytułowana „Bombs On Chelsea”. Niektóre z jego rysunków z tamtego okresu, ukazujące skutki nalotów, znajdują się w kolekcji Imperial War Museum. Jego prace brały również udział w konkursie malarskim podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1948 roku.

Najbardziej charakterystyczne dzieła Halla pochodzą z późniejszego okresu, kiedy to od połowy lat sześćdziesiątych zaczynał malować portrety kobiet prawie od stóp do głów, całkowicie lub częściowo przykrytych ręcznikami lub innymi materiałami, z twarzą ukrytą. Te prace odzwierciedlały liczne wcześniejsze prace Halla, w których kobiety przedstawiane były z głową opuszczoną, mając rozpuszczone włosy, tak że włosy zasłaniały twarz, albo tyłem do widza, które wcześniej zastępował konwencjonalnymi portretami całej twarzy.

Zawartość warsztatu Halla została pośmiertnie sprzedana w 1982 roku przez Christie's w Londynie, co spowodowało szerokie rozpowszechnienie jego obrazów. Znajdują się w wielu brytyjskich kolekcjach instytucjonalnych, niektórych kolekcjach zagranicznych i często pojawiają się na aukcjach.

Wystawy
Hall wystawiał się z Royal Society of Portrait Painters, Royal Academy, Royal Institute of Oil Painters (ROI), New English Art Club, Royal Society of British Artists, London Group, National Society of Painters, Sculptors and Printmakers (NS) oraz Chelsea Art Society (CAS). W ostatnich latach życia Hall był członkiem zarządów trzech z tych organizacji artystycznych: ROI, NS i CAS.

Jeśli chodzi o galerie, Hall miał wystawę solo w Beaux Arts Gallery Helen Lessore w 1935 roku; po zakończeniu II wojny światowej w Roland, Browse and Delbanco (1946, 1947, 1950), Anthony d’Offay Gallery, Ashgrove Gallery, Redfern Gallery, Goupil Gallery oraz Leicester Galleries (1952). W 1977 roku zorganizowano wystawę upamiętniającą w Belgrave Gallery. Trzy kolejne wystawy prac Halla miały miejsce w Belgrave Gallery w latach 1982, 1989 i 1997.