Rafael Jutglar Pujol (1889 - 1961) - Cesta con cerezas

Podpisano przez artystę na dole

Stan ogólny dzieła jest dobry, tylko należy wspomnieć, że ma kilka pęknięć (craquelé) z upływem lat

Dzieło prezentowane w oprawie

Wymiary dzieła: 38 cm wysokości x 41 cm szerokości

Wymiary ramy: 47 cm wysokości x 55 cm szerokości

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

RAFAEL JUTGLAR PUJOL (Badalona, 1889 - Barcelona, 1961)

Rafael Jutglar Pujol urodził się w Badalonie 11 października 1889 roku i zmarł w Barcelonie w roku 1961. Studiował w Szkole Sztuk i Rzemiosł w Barcelonie, gdzie rozwinie się jego pasja do rysunku i malarstwa, która ostatecznie stanie się tym, czemu poświęci dużą część swojej działalności zawodowej.

Gdy był bardzo młody, wyjechał do Kuby ze swoim bratem Miguelem. Tam pracował jako rysownik-projektant, a także pisał recenzje sztuki w prestiwnym „Diario de la Marina” w Hawanie. Wśród jego zajęć na tym etapie należy wspomnieć, że współpracował przy pracach nad Pałacem Prezydenckim, Kasino Español de La Habana, pomnikiem Maceo oraz Centrum Asturiano. Prawda jest taka, że zarówno on, jak i jego brat, byli bardzo dobrze związani z Kubą na szczeblu oficjalnym.

W Hiszpanii pracował w Badalonie w Katalońskiej Spółce Produktów Chemicznych jako rysownik od lutego do lipca 1918. To właśnie wtedy przeprowadził się do Sabinánigo, zapisując się do EIASA jako delineant. W tej firmie przebywał dwa okresy przerywane pobytem w Huesca, mianowicie: w wspomnianej firmie od lipca 1918 do kwietnia 1921 oraz od stycznia 1925 do listopada 1927, przerwa 1921–1925 w Huesca. Od września 1926 do listopada 1927 był przeniesiony do Panticosa. W EIASA wykonywał prace związane z budową skoków wodnych i budynków. Z pobytu w Huesca wiadomo, że pracował w Wojskowej Komendzie Budownictwa.

W 1927 opuszcza EIASA i do 1930 pracuje w Sabinánigo jako projektant i wykonawca. Być może to okres, który najbardziej nas interesuje, o ile wyraźnie pozostawił swój osobisty odcisk. W tych trzech latach zrealizował kilka prac: Casa LACOMA (stara) w Puente de Sardas, która była pierwsza, Casa ROSENDO BIESCAS, która do dziś stoi, gdzie kiedyś były „Almacenes Arrudi”, Casa ABADIAS (albo VINATERO), już nieistniejąca, gdzie dziś znajduje się „El Barato”, Casa HISPANO TENSINA, również nieistniejąca, Casa LAGUARTA, w której mieszkał i z której zostały widoczne jeszcze resztki. Jednak jego najbardziej reprezentatywnym dziełem była budowa Kościoła Cristo Rey. W 1929 zakończono budowę kościoła (później przeszłoby remont), poświęcony 5 maja przez biskupa Juan Villara Sansa; i jak nie można było inaczej, oryginalny projekt parafialnego pieczątki wykonał właśnie Rafael Jutglar.

W 1930, zakończył dom Rosendo Biescas, objął kontrakt na budowę drogi Sabinánigo-miejscowość – stacja kolejowa, chociaż nie ukończył jej z powodu bankructwa.

Ale jego działalność w Sabinánigo nie ograniczała się tylko do budowy; Rafael Jutglar miał czas na rysunek i malarstwo (niektóre prace z wystawy pochodzą z czasów Sabinánigo), na tworzenie okładek programów świątecznych, nagłówków listów, faktur, różnych logotypów itp. Nawet starsze osoby pamiętają, że malował wstęgi na wyścigi wstęg. Zaliczył nawet lekcje rysunku w Casa VICTOR, gdzie także mieszkał jakiś czas. Rzeczywiście całkowicie zintegrował się w społeczności sabiñaniguense i wspomina się jego pogodę ducha i sympatyczność oraz kilka anegdot na pokładzie jego samochodu w typie „torpeda”.

Jeżeli chodzi o styl, można zauważyć, że był pod wpływem nurtu modernistycznego z pierwszej ćwierci wieku. Wpływ stylu modernistycznego na architekturę aragońską był zjawiskiem stosunkowo późnym i ściśle związanym z szerzeniem modernizmu katalońskiego, zwłaszcza z „stylem florals”. Chociaż był to ruch przede wszystkim miejski, Jutglar zastosował go w Sabinánigo w sposób osobisty – zarówno w architekturze, jak i w sztukach graficznych: kwieciste i roślinne formy, gry linii krzywych i prostych, postacie alegoryczne itp.

Rafael Jutglar opuścił Sabinánigo w 1931 i zamieszkał w Barcelonie aż do swojej śmierci w 1961 roku. Te trzydzieści lat poświęcił całkowicie światu rysunku i malarstwa, pozostawiając po sobie ogromne dzieło, z którego na tej Wystawie pokazano tylko jego niewielką część. Z jego działalności malarskiej w tym okresie można wyróżnić dwie wystawy: pierwsza w 1949 r. – Rysunki w Salonie Caralt w Barcelonie, z dobrą krytyką, oraz druga w 1953 r. w Domu Kultury w San Sadurní de Noya.

Po trzydziestu latach od jego śmierci i sześćdziesięciu lat od jego wyjazdu z naszego miasteczka, „Przyjaciele Serrablo” „odzyskali” tego człowieka, który pozostawił swój ślad w krótkiej historii przemysłowego Sabinánigo. Rafael Jutglar, z pewnością, będzie lepiej znany w Sabinánigo dzięki tej Wystawie.