Carina P. (XX) - Breaking Point

Ta oryginalna praca na płótnie sprzedawana jest wraz z ramą, bez dodatkowych kosztów, jeśli zostanie odebrana w Sabadell (Barcelona).

"Breaking Point" to odważna, abstrakcyjna kompozycja określona przez silną poziomą strukturę i intensywny kontrast kolorów. Dominujące czerwone pole górne spotyka się z głęboką niebieską masą dolną, oddzielone teksturowanym białym pasem, który pełni rolę progu wizualnego i emocjonalnego.

Centralny podział sugeruje napięcie i niestabilność — moment zawieszony między erupcją a spokojem. Warstwowa technika akrylowa, w połączeniu z gesturalnymi i zeskrobnymi znakami, tworzy głębię powierzchni i dynamiczny ruch na całej sztuce.

Ta praca odzwierciedla poszukiwania Cariny P. dotyczące wewnętrznych stanów emocjonalnych w języku abstrakcyjnego współczesnego malarstwa. Kolor używany jest symbolicznie: czerwień przekazuje intensywność i pilność, podczas gdy błękit osadza kompozycję w głębi i introspekcji.

O Carinie P. (ur. 1981);

Carina P. jest współczesną artystką abstrakcyjną, której prace badają niewidzialne pejzaże stanów wewnętrznych. Urodzona w 1981 roku, rozwija język wizualny oparty na percepcji emocjonalnej, a nie reprezentacji. Jej malarstwo rodzi się z introspekcji — z momentów napięcia, ciszy, niepewności i przemiany. Dzięki warstwowym fakturom, zmiennym kontrastom tonalnym i kontrolowanemu gestualnemu ruchowi, konstruuje przestrzenie, które czują się zarówno rozległe, jak i intymne. Horyzonty pojawiają się i zanikają; głębia staje się psychologiczna, a nie geograficzna.

W pracy przeważa akryl; Carina buduje swoje powierzchnie poprzez akumulację i subtraktywę, pozwalając instynktowi i strukturze współistnieć. Dialog między światłem a gęstością, ciszą a ruchem odzwierciedla złożoność wewnętrznego doświadczenia.

Zamiast ukazywać zewnętrzną rzeczywistość, jej praca zaprasza widzów do konfrontacji z własnym wewnętrznym morzem — przestrzeniami pamięci, wrażliwości i cichej siły.

Jej praktyka wpisuje się w współczesną abstrakcyjną sztukę nowoczesną, gdzie emocja staje się architekturą, a malarstwo staje się polem świadomości.