Pablo Mañé Garzón (1921-2004) - Joven planchando

Dzieło podpisane przez autora w dolnej części

Dzieło prezentuje się w ramie

Wymiary dzieła: 54 cm wysokość x 37 cm szerokość

Wymiary dzieła w ramie: 59 cm wysokość x 41 cm szerokość

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Biografia artysty

1921

Pablo Mañé Garzón urodził się 21 stycznia w Montevideo, w rodzinie o korzeniach katalońskich pochodzącej z El Vendrell.

1933

Jego rodzina przeprowadza się do Paryża, gdzie ojciec otrzymał stanowisko ambasadora. Kontynuuje naukę we Francji, której język opanuje jako drugi język ojczysty.

1936

Rozpoczyna rozwijać swoje zainteresowania malarstwem. Wstępuje do szkoły malarza kubistycznego André Lhota, którego zostanie ulubionym uczniem.

1939

Powraca do Urugwaju. Artystyczne niepokoje prowadzą go do eksperymentów w różnych dziedzinach. Podróżuje po Ameryce Południowej. Łączy dziennikarstwo z grą na gitarze i tańcem tango.

1956-1969

Współpracuje w tygodniku „Marcha” jako krytyk muzyczny i sztuk pięknych. Jednocześnie pracuje jako redaktor w sekcji sztuki gazety „El País”. Jego artykuły cieszą się ogromnym zainteresowaniem elity kulturalnej Rioplatense. Jest osobą poszukiwaną i prowadzi niezwykle energiczną działalność: prowadzi kursy i wykłady, zajmuje stanowiska publiczne na rzecz promocji kultury i wystawia w Montevideo, Buenos Aires i Sao Paulo.

1960

Uzyskuje doktorat z prawa i nauk społecznych na Uniwersytecie Biorodzeni Południowego Urugwaju.

1963

Zawiera związek małżeński i na świat przychodzi ich syn Pau.

1965

Doświadza pierwszego kryzysu artystycznego. Porzuca kubizm. Zainteresuje się sztuką bardziej zaangażowaną politycznie i społecznie: „Szukam sztuki opartej na prawdzie, na tym, co w nas wszystkich jest tajemnicze i sprzeczne”.
1969

Otrzymuje Nagrodę w kategorii Malarstwo na XXXIII Ogólnym Salonie Sztuk Pięknych. Niemniej jego duch pędzi w gniewie i niezadowoleniu; w tym samym roku opuszcza kraj i przenosi się do Hiszpanii w poszukiwaniu nowych horyzontów. Mieszka w Madrycie i Barcelonie.

1972

Po raz pierwszy wystawia w Hiszpanii w Sala Gaudí w Barcelonie.

1973

Osiedla się w Mataró. Zakłada akademię sztuki. Prowadzi zajęcia z malarstwa i rysunku, a przede wszystkim usiłuje przekazać swoją wyjątkową wizję, zrozumienie i sposób życia sztuką. Później jego uczniowie utworzą szkołę znaną jako „El Grup de la Plaça Gran”. To okres kryzysu emocjonalnego, który odzwierciedla się w jego malarstwie: smutnym i surowym. Doświadza trudów finansowych.

1974-1980

Na zlecenie barcelońskich wydawców tłumaczy na języki angielski i francuski klasycznych i romantycznych poetów: Shakespeare, Shelley, Wordsworth, Keats, Yeats, Whitman, Blake, Mallarmé i Valéry. Wydawnictwo Rio Nuevo publikuje jego tłumaczenia w edycjach dwujęzycznych. Współpracuje w sekcji kultury gazet „El Noticiero Universal” i „El Diario de Barcelona”.

1975

Znajduje emocjonalną stabilizację u swojej uczennicy Tere González Solá, z którą ożeni się w 1982. Podejmuje nowe wyzwania z odnowioną energią. To okres pełen nadziei, obfitujący w twórczość. Wystawia się w Museu Municipal de Mataró i w Sala de Exposicions de la Caixa Laietana.

1979

Przeprowadza się do Barcelony. Czuje, że osiągnął pełną dojrzałość artystyczną, co odzwierciedla jego prace. Technika i estetyka stanowią jego priorytety: „Ścigam malarstwo, które uchwyci ulotność czasu i wywoła u widza iluzoryczne szczęście”.

1980-1990

To intenszny okres wystaw: Madryt, Sevilla, Bilbao, Valladolid, Mallorca i inne miasta, a corocznie także w Barcelonie. Uczestniczy w Salón Artexpo (Barceloną) i Arco (Madryt).

1991

Zostaje wybrany do udziału w prezentacji–aukcji, która odbyła się w Nowym Jorku w Soroka Medical Center.

1992

Wystawia się w Phillips Gallery w Nowym Jorku.

1993-2004

Podróżuje po Europie i Ameryce. Otrzymuje zlecenia od dealerów ze Stanów Zjednoczonych i Japonii. Jego prace trafiają do Museo Estrada w Barcelonie, do Muzeum Sztuki w Montevideo, do Muzeum Sztuki Nowoczesnej w São Paulo, do Muzeum Sztuki Współczesnej w Toledo (Ohio, USA) oraz do kolekcji Bank of Spain i Banc Sabadell. Ostatnia wystawa miała miejsce w Sala Rusiñol w Sant Cugat w marcu 2004 roku.
Kontynuuje pracę aż do momentu swojej śmierci w domu w Barcelonie 20 grudnia 2004 roku.