Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Sztuka rzeźby współczesnej Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Frammenti-Nefertiti
- Rok 2026. Wydanie nr 8/8 - Podpisane i autoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Odmłodzona na zimno fusiona proszków marmuru i kamienia
- Kondycje doskonałe


Kolekcja FRAMMENTI

Porównanie z klasyczną rzeźbą stanowi kluczowy element tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i pamięci zbiorowej, przyjmowane są jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentaryzacji i redefinicji.
Kształt nie jest już postrzegany jako jednostka stabilna, lecz jako condition przejściowa. Zostaje przerwany, rozkładany i ponownie zestawiany, ujawniając swoją niestabilną naturę. Objętość otwiera się, rozdziela na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie ukrywa się, lecz staje się widzialnym elementem.
To napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ukazuje swoją kruchość. Forma klasyczna przetrwa, ale przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przesiąkniętą upływem czasu, narażoną na zmiany i zwróconą ku nowemu wymiarowi.


MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam poszukiwanie skoncentrowane na materiale, jego przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie arymeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako zwykłych narzędzi ekspresji, lecz jako żywe obecności, przenoszące czas, historię i możliwość odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: ponowne narodziny kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozfragmentary, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem pierwotnym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą już w sobie historię. Rozkładam je i recomponuję, tworząc formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwością, ujawniając moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Przebieg przybiera formę transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już przeszły swoją egzystencję, rozkładam je i recomponuję, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.

Poszukiwanie konfrontuje materiały, które wcielają w sobie głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie podatne i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materiały aktywnym uczestnikiem pracy, zaangażowanym w ciągły dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywa i ludzka doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnego rozwoju.

Samouk, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i regenerują się.

Ta praktyka eksploruje materia jako archiwum żywe. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a transformacją, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.