René Magritte (1898-1967) - La Flèche de Zénon






Spędził pięć lat jako ekspert ds. sztuki klasycznej i trzy lata jako komisarz-priseur.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 136909
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, La Flèche de Zénon, litografii w limitowanym nakładzie 300 egz., 44 × 30 cm, wyprodukowano w Belgii (2000–2010), podpis na kamieniu i ręcznie podpisane.
Opis od sprzedawcy
Rene Magritte (1898-1967) (d’apres) - ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa MAGRITTE Foundation
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod kontrolą Succession Magritte, autentyfikowana przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamiennej dolnej krawędzi i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa MAGRITTE Foundation (z inicjałem na tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się tematami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu na podstawie jego wizualnych elementów ze względu na swój uderzający, prawie archetypiczny układ.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka na dużą, doskonale kulistą bryłę, często opisywaną jako skała lub planeta, która wydaje się zawieszona bezpośrednio poza szybą okienną. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej zagadkowej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną, precyzyjną, a zarazem marzycielską jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tu prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, przedmiot idealnej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju, będąc częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by wyzwolić percepcję, zachęcając widza do pytania, co jest rzeczywiste, co wyobrażone i samą naturę reprezentacji.
Rene Magritte (1898-1967) (d’apres) - ręcznie podpisany ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa MAGRITTE Foundation
Litografia na papierze vellum BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod kontrolą Succession Magritte, autentyfikowana przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamiennej dolnej krawędzi i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, prezesa MAGRITTE Foundation (z inicjałem na tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się tematami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu na podstawie jego wizualnych elementów ze względu na swój uderzający, prawie archetypiczny układ.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz napotyka na dużą, doskonale kulistą bryłę, często opisywaną jako skała lub planeta, która wydaje się zawieszona bezpośrednio poza szybą okienną. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej zagadkowej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną, precyzyjną, a zarazem marzycielską jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tu prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, przedmiot idealnej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju, będąc częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by wyzwolić percepcję, zachęcając widza do pytania, co jest rzeczywiste, co wyobrażone i samą naturę reprezentacji.
