Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Szkulptura współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Apollo
- Rok 2026. Edycja nr 1/40 - Podpisana i autentyczniona przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlew na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan bardzo dobry



Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających relację między materią, pamięcią a istotą. Każdy element prezentuje się jako erodowany monolit, naznaczony przez czas, który skrywa w sobie fragment klasyczności: oblicze, detal anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a sacralnością.
Dzieło konfiguruje się jako symboliczny i funkcjonalny pojemnik, zdolny pomieścić to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z koncepcji relikwii: przedmiotów, które przetrwują upływ czasu, niosących znaczenie i pamięć. Monolityczna forma odwołuje się do archetypu skały, elementu prymordialnego i wiecznego, podczas gdy zewnętrzne erozje sugerują przemijanie lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą transformację materii.
Incrustowane, klasyczne fragmenty stają się świadectwem, resztą piękna, która wytrzymuje i ponownie jawi się. Na pogranżu między chronionym, ukrytym a uwięzionym.

Reliqua zaprojektowano jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub perfumy
- dyfuzor do wnętrz z patyczkami
- symboliczy strażnik wspomnień osobistych
- dekoracyjny element o silnym materialnym impakcie
Każda funkcja jest drugorzędna względem wartości evocative obiektu, który zaprasza do intymnego i osobistego kontaktu.

Każdy egzemplarz wyprodukowany w 40 sztukach, jest mimo to unikalny: różnice barwne, niedoskonałości i znaki czynią każdy Relqua niepowtarzalnym.







MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwija badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, oxydy i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości ponownego narodzenia.

Poprzez proces, który postrzegam bardziej jako rytuał niż rzeźbę: zmartwychwstanie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało roztrzaskane, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem pierwotnym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą ze sobą już w sobie historię. Rozdzielam je i ponownie składaję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego stanu. Każde dzieło wyłania się z kruchego balansu między utratą a odradzaniem, między pamięcią a możliwością, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Ścieżka przybiera formę transformacji wykraczającej poza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznej wymiaru. Używam materii, która już istniała, rozdzielam ją na części i łączę na nowo, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde tworzenie rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, ukazując stan ciągłej przemiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i podatne na uszkodzenia. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną reagować, utleniać się i przekształcać w czasie. Ta kondycja czyni materia częścią aktywną pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Perfekcja ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, pozostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwacje i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których współistnieją fragmenty, ślady i nieobecności oraz odnawiają się.
Ta praktyka eksploruje materię jako żyjący archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.