Paolo Fedeli - Il bosco di betulle

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuk plastycznych w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuki. Zorganizował liczne wystawy osobne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i w wielu innych miejscach. Obecny jest w kilku Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była oceniana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Brał udział w czołowych krajowych przeglądach sztuki zbiorowej, odnosząc ważne cytowania i krytyczne uznanie. Od 1979 roku do dziś zdobył aż szesnaście Przych Pierwszych Nagród w konkursach malarskich Paolo Fedeli jest zapisem arcanym natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator rzadkich i niepojętych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrowanie między Toskanią a anonimową metropolią zachodniego współczesnego świata, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurcie globalizacji, może nas także zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. A jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, jasnymi niebiosami, nocnymi światłami, błyszczącymi ulicami pełnymi wilgoci, szurującymi pościnami smogu; nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, ominęli wyobraźnię artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa, a dokładniej do realizmu społecznego. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, robiąc odpowiednie odstępy między słowami a kolorami:
Potrzeba więc, byś nie wybierał
swoich słów bez pewnych błędów:
nic nie jest droższe od szarej piosenki,\nw której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe od zabójczej przenikliwości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do lektury Paolo Fedeli:
perso­nendoracy so­bisty? - autoreferencyjność i zaskakująca, zamienione zostały na mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zostało zastąpione sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi