Paolo Fedeli - Times Square

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczył się w instytucie sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuki. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny na różnych Stałych Wystawach. Jego dzieła znajdują się w wielu publicznych i prywatnych zbiorach. Jego działalność była recenzowana w magazynach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych, zbiorowych przeglądach sztuki krajowej, zdobywając istotne wyróżnienia i uznanie krytyków. Od 1979 roku aż do dziś zdobył aż 176 Pierwszych Nagród w konkursach malarskich Paolo Fedeli jest duchowym śpiewakiem natury.

O SWOIM ŻYJĄ:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. Narrator nierealnych i niepojętych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurcie globalizacji, może nas również zadziwiać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między dworami, wzgórzami, jasnymi niebem, nocnym światłem, błyszczącymi wilgą drogami, zamglonymi atmosferami smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, uniknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć z jego poetyki jakiekolwiek odwołanie do społecznego lub, mówiąc precyzyjniej, wierności realizmowi. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:
Jest konieczne potem, byś nie wybierał
swoich słów bez pewnego błędu:
nic vyższe od pieśni szarej
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują łzy błękitu!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Tak więc klucz odczytu dla Paolo Fedeli: autoportret i zaskoczenie zastąpił on mgławicą niepewności. RETORYKA codzienności i hałas tonów dysonansowych zastąpił ciszą zawieszenia nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpił Sublimacją wizualnej poezji.

Paolo Levi