Paolo Fedeli - Londra di notte

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza 'Arte. Zainicjował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Obecny jest na kilku Wystawach Stałych. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych krajowych przeglądach sztuki zbiorowej, zdobywając istotne cytowania i krytyczne uznania. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest tajemniczym śpiewakiem natury.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. Narrator niedostępnych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówki między Toskanią a anonimową metropolią Zachodu, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne przypominają się w absurdzie globalizacji, mogą nas również zdumiewać. Podobnie jak zmiana jego języka. A jednak dostrzegamy subtelne połączenie między zabudowaniami, wzgórzami, przejrznie błękitnym niebem, nocnym światłem, błyszczącymi drogami pokrytymi wilgocią, kłębiącymi się, ciemnymi atmosferami smogu: nie ma tu nigdy żywych istot, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, wyparły z wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa, a dokładniej do weryzmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgadzał się z nim, zachowując właściwe odległości między słowami a kolorami:
Czy trzeba więc, byś nie wybierał swoich słów bez błędów: nic nie jest droższe od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe, od zabójczej bystrości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; które powodują, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały mglistością niepewności. Retoryka codzienności i zgiełk dodanych głosów zastąpione zostały przez zawieszone milczenie nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją wizualnej poezji.

Paolo Levi