Paolo Fedeli - Regata

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył szkołę plastyczną w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza 'Sztuka'. Zorganizował szereg wystaw indywidualnych w Włoszech i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Uczestniczy w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Brał udział w największych przeglądach sztuki narodowej, zdobywając znaczące cytowania i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku po dzień dzisiejszy zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest cantore arcano natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. narrator nieprzewidywalnych i niepojętych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówki między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, mogą nas also zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między drewnianymi domami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnym światłem, błyszczącymi drogami spowitymi wilgocią, i rozmytymi odcieniami dymu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen uniknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć z własnej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a ściślej mówiąc do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując dystans między słowami a kolorami:

Następnie niech twoje wybory słów nie będą bez błędów:
niczemu nie jest tak drogie jak piosenka szara,
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak tylko możliwe od zabójczej błyskotliwości,
i od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują płacz oczu błękitu!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do odczytania Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpił bladą niepewnością. Retoryka codzienności i hałaśliwość głosów dysonansów zastąpione zostały przez wyciszenie zawieszonej nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpił sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi