Paolo Fedeli - Nocturno metropolitano

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczęszczał do instytutu sztuk pięknych w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza Sztuki. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w |talii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny na kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w licznych zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych krajowych przeglądach sztuki, zdobywając istotne wyróżnienia i uznania krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobywa aż sto siedemdziesiąt sześć Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to tajemniczy śpiewak natury.

MÓWIĄ O NIM:
Paolo Fedeli to malarz absolutnie elegancki. Narrator prawdopodobnych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskaną a anonimo metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może nas zadziwiać. Podobnie jak zmiana jego języka. A jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, jasnymi niebami, światłem nocnym, błyszczącymi ulicami mokrym blaskiem i duszonymi atmosferami smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen uniknęły wyobraźni artysty, który chce wykluczyć z jego poetyki wszelkie odniesienie do społecznego, a właściwie do realizmu.
Prawdopodobnie poeta francuski Paul Verlaine zgodziłby się z nim, robiąc należny dystans między słowami a kolorami:
Należy potem, by nie wybierać
słów bez pewnego błędu:
nothing is more dear than gray song
in which the uncertain joins the precise.
Idź tak daleko, jak to możliwe, od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do odczytania Pand Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały przez niepewność. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonujących zastąpione zostały przez zawieszony milczeniem brak. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpione zostało przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi