Joan Miro (1893-1983) - Composition

Joan Miró (1893-1983), po

Litografia na papierze Fabiano
Wymiary: 50x40 cm łącznie z passe-partout
Stan, 1987
Podpisane w płycie
Ramka nie wliczona

Zabawną, biomorficzną abstrakcję Miró i jego charakterystycznie poetycki język wizualny silnie rezonuje z ekspresyjną wszechstronnością, jaka występuje wśród mistrzów sztuki nowoczesnej i współczesnej. Podobnie jak Pablo Picasso, który był zarówno bliskim przyjacielem, jak i głównym wpływem na jego wczesną karierę, Miró nieustannie kwestionował tradycyjne granice przedstawienia, przekształcając codzienną rzeczywistość w głęboko symboliczny, liryczny język. Ta radykalna subwersja formy łączy również Miró z surową, odczuwaną emocjonalnością Egona Schielego, którego zniekształcone figury odrzucały konwencjonalną estetykę na rzecz czystego, nieprzetworzonego wyrazu psychicznego. Podczas gdy marzycielskie krajobrazy Miró mogą wydawać się odległe od surowych, monumentalnych faktur Eduarda Chillidy, obaj artyści dzielili głęboką obsesję na punkcie relacji przestrzennych i poetyckiego napięcia między pustą przestrzenią a solidną formą. Ponadto zależność Miró od uniwersalnych, spłaszczonych symboli i wyrazistych konturów graficznych wyprzedziła wizualną natychmiastowość ikon pop Andy'ego Warhola i ostrych, prowokacyjnych szablonów Banksy’ego, co dowodzi, że jego uproszczony, poetycki kod pomógł torować drogę sztuce do przekazywania idei natychmiastowo i silnie między różnymi pokoleniami i mediami.