Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Sztuka współczesna Matteo Ciff o (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Apollo
- Rok 2026. Wydanie nr 1/40 - Podpisane i autentykowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno pyłków marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki



Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających związek między materią, pamięcią a istotą. Każdy element prezentuje się jako erozyjny monolit, naznaczony upływem czasu, który skrywa w sobie fragment klasyczności: oblicze, szczegół anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a sacralnością.
Dzieło kształtuje się jako symboliczny i funkcjonalny pojemnik, zdolny pomieścić to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z pojęcia relikwii: przedmiotów przebywających przez czas, niosących znaczenie i pamięć. Monoliticzna forma nawiązuje do archetypu kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii.
Inkrustowany klasyczny fragment staje się świadectwem, resztą piękna, która przetrwa i znów się pojawia. Na granicach między chronionym, ukrytym i uwięzionym

Reliqua jest projektowana jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub zapachy
- dyfuzor do wnętrz z patyczkami
- symboliczny strażnik osobistych wspomnień
- dekoracyjny element o silnym oddziaływaniu materialnym
Każda funkcja ma charakter drugorzędny w stosunku do wartości evocative obiektu, która zaprasza do intymnego i osobistego kontaktu.

Każdy egzemplarz produkowany w 40 sztukach, jest jednak unikalny: różnice koloru, niedoskonałości i znaki czynią każdą Reliqua niepowtarzalną.









MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania ukierunkowane na materię, jej przemianę i pamięć, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak pyły marmuru i kamieni, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, sole i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi ekspresji, lecz jako żywe byty, noszące czas, historię i możliwość odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej ritualny niż rzeźbiarski: ponowne narodziny kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało roztrzaskane, opuszczone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem pierwotnym dla moich prac.
To materiały, które noszą w sobie już pewną historię. Rozkładam je i składa, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło powstaje z delikatnego balansowania między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Proces przybiera formę transformacji, która wykracza poza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznej dimenzji. Wykorzystuję materiały, które już przeszły przez istnienie, rozkładam je i ponownie składam, aby tworzyć nowe formy i tożsamości. Każde stworzenie rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badania konfrontują się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ukazuje niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materiały częścią aktywną pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonalość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywa, ludzka doświadczalność. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontrolowania, lecz towarzyszenie materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odradzają się.
Ta praktyka bada materię jako żyjący archiwum. Rzeźby powstają jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a transformacją, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.