Tijs Dragtsma (1992) - The Lovers

The Lovers to współczesne dzieło sztuki o intymności, tęsknocie i zasłonach, które pozostają między dwojgiem ludzi nawet w ich najbliższym momencie.

Dwie postacie pochylają się ku pocałunkowi. Ich głowy owinięte tkaniną, każda złoża przyciskana na miejsce, materiał utrzymuje dokładny kształt czułości, której nie pozwoli dopełnić. Są tak blisko, jak tylko dwie osoby mogą być, i mimo to nie dotykają się. Pocałunek spoczywa na lnie. Oblicza pod spodem pozostają nieznane, nawet sobie nawzajem.

Żadnej farby. Żadnego druku. Żadnego tuszu. Obraz pojawia się poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni na szkle akrylowym. Każde zagięcie tkaniny, każdy cień między dwiema postaciami zbudowane jest z kontrolowanych zadrapań, które inaczej łapią światło w miarę poruszania się widza. Z daleka objęcie czyta się jako monumentalne i absolutne, dwie formy wyryte z ciemności. Pojedź bliżej, a powierzchnia rozpuszcza się w pole drobnych znaków, kochankowie wycofują się do materiału, z którego zostali wyciągnięci.

Obraz kłania się jednemu z najbardziej nęcących gestów w historii surrealizmu, zasłonięci kochankowie Rene Magritte’a, i odbudowuje go w całkowicie innym języku. Gdzie Magritte użył farby, by ukryć, ta praca używa usuwania, by ujawnić, a to, co ujawnia, to to samo nierozstrzygnięte pytanie: czy kiedykolwiek możemy naprawdę poznać osobę, którą trzymamy?

Zasłona jest dziełem. To odległość wewnątrz każdej intymności, część drugiego, która pozostaje ukryta bez względu na to, jak blisko podchodzimy. Zadrapania powtarzają tę myśl w formie materialnej, obraz, który jest jednocześnie obecny i wstrzymany, pojawia się i znika, gdy światło przemieszcza się po szkle.

The Lovers kontynuuje serię Art with Scratch autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której obrazy są konstruowane poprzez kontrolowane uszkodzenia powierzchni zamiast pigmentu czy druku. Język wizualny, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą.

"Są tak blisko, jak tylko dwie osoby mogą być. Zasłona to to, co pozostaje."

O Art with Scratch

Art with Scratch to zbiór prac, w których obraz nie jest rysowany, lecz uwalniany. Wykuty linia po linii w głębokiej czerni, każda praca powstaje dzięki niezliczonym precyzyjnym zadrapaniom, które łapią światło i wyciągają formę ze skorup ciemności.

Z daleka obraz wygląda prawie jak zdjęcie. Potężny, rozpoznawalny i pełen obecności. Jednak z bliska praca rozpada się na tysiące pojedynczych znaków. Drogocenny, delikatny i prawie bez ciężaru. To, co wydawało się solidne, ukazuje się jako delikatna sieć linii, każda z nich to celowy gest, każdy niezbędny dla całości.

Światło nadaje tej pracy życie. Czarna powierzchnia pochłania, podczas gdy zadrapane linie odbijają światło. W miarę jak światło przesuwa się po powierzchni, obraz oddycha. Z jednego kąta postać stoi wyraźnie i zdefiniowanie. Z innego łagodnieje, cofa się, niemal znika w ciemności, z której przyszła. Pod ostrą lampą kontrast pogłębia się i obraz nabiera rzeźbiarskiej, niemal luminescencyjnej jakości.

To, co czyni to medium tak przekonującym, to jego cicha napięcie. Akt zadrapywania jest bezpośredni i nieodwracalny. Każda linia to decyzja, której nie da się cofnąć. A jednak wynik nie jest ostry. Jest intymny, atmosferyczny i pełen ruchu. Z twardości wyłania się miękkość. Zniszczenie staje się tworzeniem. Nieobecność staje się obecnością.

W dziełach takich jak ten portret, postać nigdy nie jest całkowicie stała. Poprzez grę linii, światła i cienia obraz zmienia się wraz z perspektywą i atmosferą. W pewnych momentach przedmiot wydaje się wychodzić z czerni. W innych cofa się, pozostawiając tylko szept formy. To właśnie w tym ruchu, między widocznością a zniknięciem, dzieło ożywa.

Podobnie jak wszystkie materiały dotykane przez czas, powierzchnia ma swoje ciche życie. Każde zadrapanie zawiera chwilę, oddech, gest. Razem tworzą nie tylko obraz, lecz obecność, która wciąż się objawia przy każdej zmianie światła.

O artyście

Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.

Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią poszukiwania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako ewoluujące pole odkryć, gdzie materiał, struktura, światło i emocja spotykają się.

Moje prace często zaczynają się od prostego pytania. Jak materiał może mówić w nowy sposób. Jak twardość może stać się intymnością. Jak precyzja może tworzyć emocję. To poszukiwanie leży w sercu wszystkiego, co tworzę.

W TD Fine Art Studio każdy zbiór prac traktowany jest jak własny świat, z własną logiką, atmosferą i tożsamością wizualną. Niektóre prace budowane są przez rytm, powtarzalność i strukturę. Inne wyłaniają się przez brak, cień, odbicie lub napięcie. Co je łączy, to wspólne zaangażowanie w oryginalność, jasność i obecność emocjonalną.

Interesuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a odczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione do interpretacji. Moją celem nie jest jedynie stworzenie obrazu, ale praca, która przyciąga uwagę, zaprasza do refleksji i wciąż odkrywa się z upływem czasu.

TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te poszukiwania się jednoczą. To nie tylko studio, lecz rozwijający się uniwersum artystyczny kształtowany przez ciekawość, precyzję i ambicję tworzenia prac, które czują się charakterystycznie, intencjonalnie i żywo.