René Magritte (1898-1967) - La Seize Septembre





€ 162 | ||
|---|---|---|
€ 90 | ||
€ 85 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 137232
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Rene Magritte (1898-1967) (d’apres) - podpis ręczny ołówkiem przez pana Charli Herscovici, Prezesa FUNDACJI MAGRITTE, płyta René Magritte podpisana
Lithografia na papierze vellum BFK Rives.
Numery / 275 kopii, podpisana w druku
Lithografia wykonana pod nadzorem Sukcesji Magritte, autentyczność potwierdzona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu u dołu po lewej stronie i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, Prezesa FUNDACJI MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył wiele intrygujących dzieł, które bawią się tematami okien, kul i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu zgodnie z jego wizualnymi elementami ze względu na jego uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno pełni funkcję ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny krajobraz zewnętrzny, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym przedmiotem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio na zewnątrz szyby okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli chmury stylizowane wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej, precyzyjnej, a jednocześnie marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy wrażenie zarówno znajomości, jak i głęboko dziwacznego. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Kula, obiekt doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do zastanowienia się, co jest prawdziwe, co jest wyobrażone i samej natury reprezentacji.
Rene Magritte (1898-1967) (d’apres) - podpis ręczny ołówkiem przez pana Charli Herscovici, Prezesa FUNDACJI MAGRITTE, płyta René Magritte podpisana
Lithografia na papierze vellum BFK Rives.
Numery / 275 kopii, podpisana w druku
Lithografia wykonana pod nadzorem Sukcesji Magritte, autentyczność potwierdzona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu u dołu po lewej stronie i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, Prezesa FUNDACJI MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie numeru)
Wymiary: 60x45 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył wiele intrygujących dzieł, które bawią się tematami okien, kul i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu zgodnie z jego wizualnymi elementami ze względu na jego uderzającą, niemal archetypiczną kompozycję.
W tym urzekającym dziele okno pełni funkcję ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny krajobraz zewnętrzny, widz zostaje skonfrontowany z dużym, doskonale kulistym przedmiotem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio na zewnątrz szyby okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli chmury stylizowane wypełniają niebo, oddane w charakterystycznej, precyzyjnej, a jednocześnie marzycielskiej jakości Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy wrażenie zarówno znajomości, jak i głęboko dziwacznego. Okno, zwykle portal do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Kula, obiekt doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju atmosfery, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do zastanowienia się, co jest prawdziwe, co jest wyobrażone i samej natury reprezentacji.

