Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offsetowa litografia Hansa Hartunga (*)
Reprodukcja dzieła “T1971-R30”, wykonana przez Hartunga w 1971 roku.
Powstała na wysokogatunkowym papierze vellum (220 g).
Wydana przez Arte-Paris.
Druk legalnie autoryzowany przez Fundację Hartung-Bergman
Podpisana na płycie przez artystę.

Specyfikacja:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym pudle sztuki, dlatego dostępna w idealnym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło będzie starannie obchodzone i zapakowane w zestaw z tektury wzmocnionej. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmuje również ubezpieczenie transportowe o wartości końcowej dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znany niemiecki malarz, który stał się naturalizowanym Francuzem, znany ze swoich abstrakcyjnych prac z kaligraficznymi czarnymi kreskami na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był również samouk malarz i kompozytor. Między 1915 a 1926 rokiem studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium oraz filozofię i historię sztuki na uniwersytecie i w Szkole Sztuk Pięknych w Dreźnie. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 podróżował rowerem po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawił w Dreźnie. W 1937, na wspólnej wystawie w Jeu de Paume w Paryżu (Francja), poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Juana Gonzáleza, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielał mu wszelkiej pomocy i zachęcał do podjęcia własnej ścieżki artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, by uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 brał udział w anti-nazistowskiej wystawie w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został uwięziony w Hiszpanii, a później zrekrutował się do Légion étrangère na północy Afryki. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie nabył francuskie obywatelstwo i w 1947 zrobił ważną indywidualną wystawę w Paryżu.
Od początku trzymał się z dala od ruchu Bauhausu, którego postrzegał jako chwilową modę. Jego malarstwo, czysto abstrakcyjne, odzwierciedlało jego poglądy na reprezentację rzeczywistości: wyraz wolny i czysty musi przekraczać rzeczywistość. Szybkie pociągnięcia pędzla stały się podstawową cechą jego metody pracy.
Prędkość w procesie twórczym była, według jego słów, duchową potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheim w 1956 roku oraz w 1960 roku Wielką Nagrodę Międzynarodową Biennale w Wenecji."