Plinio Martelli - Untitle

Zdjęcie sprzedawane jest z ramą o wymiarach 73x53
Plinio Martelli (1945-2016) oddał się sztuce od dzieciństwa: jego ojciec i dziadek byli malarzami. Pierwszy był blisko Menzio, Quaglino i Fico, drugi – Carrà, Bonzagni i Malerba. Od początku swojej kariery, po ukończeniu Akademii Albertiny pod kierunkiem Paulucciego i Calandrie, brał udział w licznych wystawach zbiorowych, w tym w historycznym wydarzeniu Fluxus z 1967 roku w galerii Il Punto, a w kolejnym roku w wystawie Marcello Rummy, kuratorowanej przez Germano Celant, „Arte Povera + Azioni Povere”, w Amalfi, by później zorganizować pierwszą indywidualną wystawę w 1969 roku w prestiżowej galerii Christian Stein, z którą nawiązał długotrwałą współpracę. Jego praca od razu skierowała się w stronę poszukiwania transformacji języka artystycznego poprzez zastosowanie nietypowych materiałów, zespolonych w sugestywne i evocative rzeźby. Ważne są jego wystawy z lat siedemdziesiątych w galerii LP220, a także jego eksperymenty w dziedzinie filmu, które przyniosły mu zaproszenie na Biennale w Wenecji w 1978 roku.
Artysta o wielu twarzach, Martelli podejmuje fotografię jako metaforę malarstwa, budując wyróżniający się styl, który dzięki wykorzystaniu światła ma na celu zgłębianie egzystencjalnego wymiaru swoich subjectów.
Pionier w odkrywaniu tatuażu jako formy sztukicznego i narracyjnego wyrazu, później zgłębiał świat erotyzmu w jego najbardziej intymnych i czasami skrajnych odcieniach. Zafascynowany od zawsze ideą „Ciała ilustrowanego i Wyrytego” rekonstruuje zestawy fotograficzne, które przywodzą na myśl klasyczną, gotycką, noir, erotyczną atmosferę o smaku trash z ironią i prowokacją.
„Mise en Scene” poprzez obrazy o zabarwieniu evocative, w których budowa zbliża się do idei „Portretu w studio” z wyraźnymi odniesieniami do Malarstwa Klasycznego i Manierystycznego oraz do ikonografii idealnie Fetyszyzowanej, która odwołuje nas do sensualności dawnych erotycznych obrazów.
Ciało „Modelki” jest wyeksponowane przez Tatuaż jako metaforę Malarstwa, jednocześnie zmuszone i zniewolone przez cienie i światła planów zdjęciowych oraz przedmioty, które tworzą jej „Portret”; wszystko zamienia się w alchemiczny, tajemniczy i zmysłowy świat, który łączy przedstawienie Wizerunku Estetyki Odmiennej, paradoksalny, z ironią, bezczelną i cenioną.
Jego prace były eksponowane na całym świecie w prywatnych galeriach i w muzeach publicznych: Torino, Mediolan, Bolonia, Bolzano, Paryż, Kolonia, Sydney, Londyn, Nowy Jork, Barcelona, Palma de Mallorca, Bruksela. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach różnych muzeów, w tym w Galleria d’Arte Moderna di Torino.
..