Matteo Ciffo - Reliqua - Nefertiti

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Nefertiti
- Rok 2025. Wydanie nr 1/40 - Podpisane i autentykowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Cold casting z proszków marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki



Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich, które badają relację między materią, pamięcią a istotą. Każdy element prezentuje się jak erodowany monolit, стол ikon, na którym znajduje się fragment klasyczności: twarz, szczegół anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a sacralnością. Dzieło funkcjonuje jako symboliczny i funkcjonalny pojemnik, który może przyjąć to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z pojęcia relikwii: przedmiotów, które przemierzają czas, noszących znaczenie i pamięć. Monolityczny kształt przywołuje archetyp kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii. Fragment klasyczny osadzony wrażaje się w świadectwo, resztę piękna, która przetrwa i ponownie się pojawia. Na granicy między chronionym, ukrytym i uwięzionym

Reliqua została zaprojektowana jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub perfumy
- dyfuzor do wnętrz z patyczkami
- symboliczny strażnik osobistych wspomnień
- dekoracyjny element o silnym materiale wpływie
Każda funkcja jest drugorzędna w stosunku do wartości wywołującej skojarzenia obiektu, która zaprasza do intymnego i osobistego kontaktu.

Każdy egzemplarz wyprodukowany w 40 egzemplarzach, nadal jest unikalny: różnice kolorystyczne, niedoskonałości i znaki czynią każdą Reliqua niepowtarzalną.






MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania ukierunkowane na materię, jej przemianę i pamięć, którą zachowuje. Moja praca narodziła się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich wyłącznie jako narzędzi ekspresyjnych, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: ponowne narodziny kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało zniszczone, opuszczone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem początkowym dla moich prac.

Chodzi o materiały, które już same w sobie niosą historię. Rozkładam je na części i złożone ponownie, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego stanu. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Ta droga przybiera formę transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i recomponuję, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, ukazując stały stan przemiany.

Poszukiwanie konfrontuje się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany z czasem. Ta kondycja czyni materię czynną stroną pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.

Perfekcja ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz współautoruje, pozostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodidakt, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontroli, lecz towarzyszenie materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i braki współistnieją i odnawiają się.

Ta praktyka bada materię jako żywy archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.