Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Klaus vom Bruch: Małe Zmierzch bogów, 1992

Szczegół gumowy z chromowaną mosiężną anteną. Około 10 × 10 × 13 cm. Edycja 50.

Rękojeść z gumy w kształcie bloku, z wyeksponowaną mosiężną anteną. Przedmiot ma sylwetkę nadajnika — podstawa i maszt, podstawowa forma każdego radia, każdego stanowiska radarowego, każdego zestawu pola — sprowadzona do punktu, w którym nic nie pozostaje oprócz gestu nadawania. Z materiału, z którego jest zrobiony, wynika sprzeczność z tym, jak wygląda: guma to materiał izolacyjny i tłumiący, substancja używana do pochłaniania sygnałów zamiast ich emitowania. Antena osadzona jest w ciele, które nie może transmitować.

Tytuł niesie ten sam podwójny wymiar. Götterdämmerung Wagnera to pożar Valhalli, koniec porządku, który uważał się za wieczny — i do 1992 roku stał się już standardowym niemieckim skrótem na wszelki upadek systemu. Klaus vom Bruch stworzył swoją pracę z obrazów zimnej wojny: materiał wojskowy, samoloty, ekrany radarowe, aparat techniczny, przez który dwa bloki obserwowały się nawzajem i zwracaly się do swoich własnych ludów. Jego taśmy wideo z późnych lat 70. i 80. cięły ten znaleziony materiał na krótkie, obsesyjne pętle, często z wstawioną twarzą artysty w montaż, tak że widz widzi machinę nadawania jednocześnie z samym nadawaniem.

Wyprodukowana trzy lata po upadku Muru i rok po rozpadzie Związku Radzieckiego — i w bezpośrednich następstwach pierwszej wojny transmitowanej na żywo jako spektakl radarowy i kamerowy — ten mały przedmiot trzyma cały ten aparat na dłoni. Nadajnik stał się ciężarkiem do biurka; zmierzch bogów stał się przedmiotem biurkowym. To żart z bardzo chłodnym jądrem, co jest charakterystyczne dla twórczości vom Brucha: Punkt nigdy nie polega na nostalgicznym wspomnieniu zimnej wojny, lecz na obserwacji, że infrastruktura medialna przetrwała ideologie, które służyła.

Klaus vom Bruch (ur. 1952 w Kolonii) studiował w latach 1975–1976 w California Institute of the Arts pod kierunkiem John Baldessari i Bruce Nauman, a następnie filozofię, historię sztuki i egiptologię na Uniwersytecie w Kolonii do 1981. W 1975 wyprodukował swoje pierwsze taśmy wideo i stał się — obok Marcela Odenbacha i Ulrike Rosenbach — jedną z wiodących postaci pierwszej generacji niemieckiej sztuki wideo, której centrum w tych latach było Kolonia. [Dodaj dwa lub trzy zweryfikowane wystawy i kolekcje tutaj — zobacz notatkę poniżej.]

Podpisane i ponumerowane wewnątrz w edycji 50.

Stan: dobry

Proveniencja: Edycja Helgi Marie Klosterfelde