Montiel-1985 - "FÓSIL VIVIENTE"

Ta praca bada napięcie między kruchością materii a trwałością istoty. Postać ryby wydaje się otwarta, ujawniając nie tylko swoją wewnętrzną strukturę, lecz także serce, które kwestionuje logikę anatomiczną, by stać się symbolem. Tam, gdzie powinna być obecna jedynie mechanika biologiczna, wyrasta centrum emocji, pamięć życiowa, która przetrwała zużycie czasu.
Ciało, zredukowane niemal do skóry i kości, przywodzi na myśl ślad tego, co było. Jego erodowane kształty przypominają, że całe istnienie podlega procesom przemiany, utraty i zmiany. Jednak serce pozostaje nienaruszone, żywe i jasne, jak siła, która opiera się zniknięciu. To metafora tego, co pozostaje żywe poza fizycznym wyglądem: tożsamość, uczucia, pamięć i duch.
Dzieło nawiązuje dialog między życiem a śmiercią, między trwałością a znikaniem. Ryba, dawno zamieszkująca głębiny, staje się tu świadkiem czasu geologicznego i ludzkiego. Jej szkielet mówi o przeszłości; jej serce, o teraźniejszości nieustającej emocji. Razem konstruują obraz, w którym kruchość nie jest synonimem słabości, lecz prawdy.
Tło w kolorze niebieskim, szerokie i ciche, przywołuje ocean jako źródło i archiwum życia. W tej zawieszonej przestrzeni stworzenie wydaje się unosić między dwoma stanami: relikwią a organizmem, wspomnieniem a obecnością. Tak więc Fósil Viviente stawia pytanie: co naprawdę przetrwa, gdy czas pochłonął formę?
Odpowiedź zdaje się bić w centrum obrazu. Nie ciało przetrwa, lecz to, co dało mu sens. Bo nawet gdy materia ulega fragmentacji, istnieje niewidzialna siła, która nadal zamieszkuje pamięć świata. Tam, gdzie kończy się skamieniałość, zaczyna się wewnętrzne życie.