Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Józefa Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji pierwotnie stworzonych przez Miró do ilustracji książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisaną przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie (na matrycy).
Wydawcy oraz Spadkobiercom Miró widnieje pieczęć na odwrocie kartki.
W zestawie certyfikat autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym teczce sztuki, dlatego utrzymuje się w doskonałym stanie).

Dzieło będzie ostrożnie manipulowane i pakowane w płaskim, wzmocnionym kartonowym opakowaniu. Wysyłka będzie potwierdzona z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie dodatkowo objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) narodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Uczęszczał do akademii La Llotja, wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielkie miasteczko w Baix Camp, będzie kontr punktem do intelektualnego niepokoju, który towarzyszy mu w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusa i Giacomettiego oraz wystawiał wraz z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a then na Majorce później, będzie determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałej poszukiwania dzieła globalnego i czystego, niezwiązanej z żadnym konkretnym ruchem. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez sam fakt plastyczny Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten przeciwieństwo sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfne, stworzone przez Miró na kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę przypadkowych wierszy Tzary.
Pierwotne wydanie było redagowane przez Maeght Editeur i składało się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) narodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, niewielkie miasteczko w Baix Camp, będzie kontrpunktem dla intelektualnego niepokoju, który towarzyszy mu w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arp, Magritte’a, Brancusa i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, który zawsze sobie wyobrażał. Tam skupił się na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a później na Majorce, będzie determinujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademizmu, dążąc do stałej poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzynależącego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez sam plastyczny akt Miró ukazuje swoją rebeliancką naturę i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy bardzo niewielu wstępnych szkicach, mają twórczą werwę przypadkowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.