Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić wyłącznie), napisanej przez Tristana Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum z bawełny wysokiej gramatury.
Podpisana na płycie.
Na odwrocie kartki znajduje się pieczęć wydawcy i sukcesji Miró.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacja:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Wydanie: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu zachowała się w idealnym stanie).

Praca zostanie starannie zmanipulowana i zapakowana w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także pełne ubezpieczenie na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego.

(*) Joannes Miró (1893-1983) urodzony w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w akademii La Llotja, przeciw woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w bardziej tradycyjny sposób. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zgiełku, jaki przeżywa w Paryżu, gdzie przeniósł się w dwudziestych latach razem z surrealistycznymi poetami i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w pełnym okresie II wojny światowej, Joan Miró opuścił swój czasowy wygnanie we Francji i osiedlił się na Majorce, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbach i ceramice, aż do swojej śmierci w 1983 roku.
Głęboka więź z pejzażem Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, okazała się decydująca w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą przyrodą stanowiły tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uciekł od akademizmu, będąc w ciągłym poszukiwaniu dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego określonego ruchu. Zawarte w formach i publicznych wyrażeniach, to poprzez czyn plastyczny Joana Miró ukazuje swoją rebelię i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikatowego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i bezkształtne Miró, narysowane bezpośrednio w kamieniu, przy bardzo niewielu przygotowawczych szkicach, mają twórczą świeżość losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joannes Miró (1893-1983) urodzony w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które go ukształtują jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zgiełku w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestoletnich latach wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti oraz wystawiał z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na licznych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Następnie, w 1956 roku, podczas II wojny światowej, Joan Miró opuści swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbach i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a później na Majorce, będzie kluczowe dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym stanowią tło dla niektórych jego technicznych i formalnych badań. Miró ucieka od akademickości, w nieustannym poszukiwaniu dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego ruchu. Zawartość w formach i w manifestacjach publicznych, poprzez czyn plastyczny, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na polityczne i społeczne wydarzenia otaczające go. Ten konflikt sił skłania go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i amorfowe Miró, narysowane bezpośrednio w kamieniu, przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą świeżość losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich w kolorze, z których 18 to hors-texte.




Tagi:
Picasso, Dalí, Pollock, Miró, Beuys, Warhol, Giacometti, Hodgkin, Moore, Malevich, Mondrian, O’Keeffe, Matisse, Kandinsky, Bacon, Klimt, Hooper, Rothko, Chirico, Duchamp, Chagall, Braque, Picabia, Kooning, Ernst, Paul Klee, Modigliani, Calder, Delaunay.
Kiefer, Kusama, Murakami, Koons, Basquiat, Nauman, Sherman, Bourgeois, Polke, Ruff, Ruscha, Holzer, Abramović, Freud, Mendieta, Tuymans, Kruger, Hockney, Saville, Fanzhi, Oehlen, Richter, Scully, Stella, Schütte, Xiaodong, Judd, Peyton, Richard Serra, LeWitt, Kippenberger, Baldessari, Doig, González-Torres, Salvador Dalí, Joan Miró, Magritte, Max Ernst, Leonora Carrington, Dorothea Tanning, Roberto Matta, Man Ray, Varo, Oppenheim, Key Sage, André Masson, Paul Delvaux, Giorgio de Chirico, Marcel Duchamp, Marc Chagall, Paul Klee, Hans Bellmer, Zhang Xiaogang, Savinio, Alexander Calder, Dora Maar Vitra, Poolsen, Jacobsen, Hans Wegner, Charles Eames, Perriand, Philippe Starck, Marcel Breuer, Knoll, Juhl, Verner Panton, Le Corbusier, Mies van der Rohe, Nelson, Mogensen, Eames, Gio Ponti, Knoll, Isamu Noguchi, Bertoia, Aalto, Urquiola, Eileen Gray, Pesce, Magistretti. Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Burberry, Hermès, Prada, Dior, Armani, Cartier, Dolce & Gabbana, Versace, Balenciaga, Ralph Lauren, Rolex, Fendi, Givenchy, Tiffany, Alexander McQueen, Yves Saint Laurent, Valentino, Bvlgari. Adami Alberti Alcaraz Alfaro Baldaccini Baldeweg Barceló Barjola Canogar Cabellut Caruncho Ceesepe Chillida Chirino Clavé Condé Cruz-Díez Dalí Dokoupil Equipo Crónica Gudmundur Feito Genovés Goya Gordillo Guinovart Hernández Pijuan Iglesias Lacalle Joan Miró Misterpiro Mompó Palazuelo Pérez-Villalta Picasso Plensa Rafols-Casamada Reche Redondela Saura Soto Sicilia Tàpies Teixidor Quetglas Úrculo Uslé Varela Valdés Villalba Yturralde