Emmanuelle Pellet - Liberté, je t’aime

W obliczu ogromu wieczornego nieba, mała dziewczynka stoi na brzegu wody, jedwabna suknia wietrzona gniecie się, ręka spoczywa na sercu w milczącej postawie skupienia. Jej opuszczony wzrok spoczywa na psie, stojącym naprzeciw niej, łapa oparta na sukni, szukając pieszczoty.

Temat — pozornie scena z klasycznego gatunku — jest dokładnie tym, czym dzieło chce zmylić. Bo niebo zajmuje ponad połowę płótna: ciemne burzowe chmury, różowo i szafranowo płonące słońce zachodzące nad powierzchnią morza prawie nieporuszonego, odrębniając postać ludzką do rangi punktu odniesienia do skali wobec materii malarskiej, która wylewa się i dominuje kompozycję.

Jeśli technika jest dążeniem całkiem klasycznym — cierpliwe glazurowanie, budowanie światła warstwami, wrażliwość atmosferyczna, która dużo zawdzięcza wielkiemu pejzażowi romantycznemu z XIX wieku — to artystka przyjmuje żarliwą napięcie pomiędzy fachowością odziedziczoną po mistrzach dawnej szkoły a wyrazistą, współczesną kompozycją, która traktuje niebo nie jako tło, lecz jako prawdziwy temat obrazu — ogromny, ruchomy, w niektórych miejscach abstrakcyjny.

Dzieło, które, z wielką techniczną wprawą, zadaje pytanie o to, co jeszcze może znaczyć dziś malować pejzaż: mniej opowiadać scenę, a bardziej doznać – fizycznie i zmysłowo – materii i światła.

O artyście
Historyczka sztuki z wykształcenia, Emmanuelle Pellet studiowała w École du Louvre, następnie na Sorbonie, zanim zdała egzamin na Agrégation d’arts plastiques (miejsce trzecie). Po kilku latach nauczania, dołącza do muzeum Luwru jako odpowiedzialna za działania edukacyjne.

Jej prace były wystawiane w galeriach w Paryżu, Londynie, Singapurze i na Mauritiusie. Były przedmiotem licznych publikacji i obecnie znajdują się w prywatnych kolekcjach w Europie, Ameryce Północnej, Azji oraz na Oceanie Indyjskim.

NB: płótno zostanie wysłane zamocowane na ramie, z zamocowanym systemem mocowania."