Jajko- 1180 g - (5)
Cena wywoławcza
€ 1
Dodaj do ulubionych, aby otrzymać powiadomienie o rozpoczęciu aukcji.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 137727
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Lapis lazuli (WĘG: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/; USA: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) to ciemnoniebieska skała metamorficzna wykorzystywana jako półszlachetny kamień, ceniona od starożytności ze względu na intensywny kolor. Nazwa pochodzi od perskiego słowa na określenie kamienia lāžward [1] i stanowi rdzeń dla wyrazu „niebieski” w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul oraz angielskim azure. Lapis lazuli to skała składająca się głównie z minerałów lazuryt, piryt i kalcyt. Już w siódmej milenijskiej p.n.e. lapis lazuli był wydobywany w kopalniach Sar-i Sang [2], w Shortugai oraz w innych kopalniach w prowincji Badakhshan na dzisiejszym północno-wschodnim Afganistanie. Artefakty z lapis lazuli, datowane na 7570 p.n.e., odnaleziono w Bhirrana, najstarszym miejscu cywilizacji Doliny Indusu [4]. Lapis był wysoko ceniony przez cywilizację Doliny Indusu (3300–1900 p.n.e.) [4][5][6]. Kulki z lapisu znaleziono na stanowiskach neolitycznych pochówków w Mehrgarh, Kaukazie, a nawet w Mauritańczyce [7]. Był używany w masek pogrzebowych Tutenchamona (1341–1323 p.n.e.) [8].
Pod koniec średniowiecza Europa zaczęła importować lapis lazuli, aby zemleć go na proszek i produkować ultramarynę, pigment ultramarynowy. Ultramaryna była używana przez wielu najważniejszych malarzy renesansu i baroku, w tym Masaccio, Perugino, Tycjana i Vermeera; często zarezerwowana była dla ubrań centralnych postaci w ich obrazach, zwłaszcza Najświętszej Maryi Panny. Ultramaryna została także odnaleziona w kamieniu nazębnym zakonnic i skryb średniowiecza, być może w wyniku lizania pędzli podczas tworzenia tekstów i manuskryptów [9].
Historia
Wykopaliska z Tepe Gawra pokazują, że lapis lazuli został wprowadzony do Mezopotamii około późnego okresu Ubajd, ok. 4900–4000 p.n.e. [10]. Tradycyjnie przyjmowano, że lapis lazuli był wydobywany około 1 500 mil na wschód – w Badakhshan. Rzeczywiście perskie لاجورد lāžavard/lāževard, zapisywane także لاجورد lājevard, jest powszechnie interpretowane jako pochodzące z lokalnej nazwy miejsca.
Z perskiego łacię z arabe لازورد lāzaward to etymologiczne źródło angielskiego azure ( through Old French azur) i łacińskiego lazulum, które przyszło oznaczać „niebo” lub „nieb” . Aby odróżnić, lapis lazulī („kamień lazulum”) był używany do określenia samego kamienia i ostatecznie został wprowadzony do średnioangielskiego [11]. Lazulum jest etymologicznie powiązany z kolorem niebieskim i służy jako rdzeń dla słowa niebieski w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul [11][12].
Kopalnie w północno-wschodnim Afganistanie nadal stanowią główne źródło lapis lazuli. Znaczące ilości wydobywa się także z kopalni na zachód od jeziora Bajkał w Rosji oraz w Andach w Chile, które stanowi źródło, z którego Inkowie wyrabiali artefakty i biżuterię. Mniejsze ilości wydobywane są w Pakistanie, Włoszech, Mongolii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie [13].
Nauka i zastosowania
Skład
Najważniejszym minerałem składowym lapisu lazuli jest lazuryt [14] (25–40%), [uwaga] niebieski minerał silikatowy z grupy sodalitów, o wzorze Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3)·H2O [15]. Większość lapis lazuli zawiera także kalcyt (biały) i piryt (metalicznie żółty). Niektóre próbki lapis lazuli zawierają augit, dioptyz, enstatyt, micę, hauynit, hornblende, nosean i sulfidowy löllingite geyerite.
Lapis lazuli zwykle występuje w marmurze krystalicznym w wyniku kontaktowej metamorfizmu.
Kolor
Widoczny przez mikroskop kolor intensywnie niebieski wynika z obecności tróźrownianego anionu radicalnego siarczanowego S•−3 w krystalicznym rudzie [16]. Obecność disiarczanowych (S•−2) i tetrasiarczanowych (S•−4) rodników może przesuwać barwę w kierunku żółtego lub czerwonego, odpowiednio [17]. Te radicalne aniony zastępują jony chlorkowe w strukturze sodalitu [18]. Widoczną absorpcyjną wiązkę ma radicalny anion S•−3 w zakresie 595–620 nm o wysokim molowym pochłanianiu, co nadaje mu jasny niebieski kolor [19].
Źródła
Lapis lazuli występuje w wapieniu w dolinie rzeki Kokcha w prowincji Badakhshan na północnym-wschodzie Afganistanu, gdzie złoża kopalni Sar-i Sang były eksploatowane od ponad 6 tysięcy lat [20]. Afganistan był źródłem lapisu dla starożytnych cywilizacji perskiej, egipskiej i mezopotamskiej, a także dla późniejszych Greków i Rzymian. Starzy Egipcjanie uzyskiwali materiał poprzez handel z Mezopotamią, jako część relacji Egipt–Mezopotamia, oraz z starożytną Etiopią. W czasach rozkwitu cywilizacji Doliny Indusu, około 2000 r. p.n.e., kolonia Harappy, znana dziś jako Shortugai, została założona w pobliżu kopalni lapis.
Oprócz afgańskich złóż lapis jest również wydobywany w Andach (w pobliżu Ovalle, Chile) oraz na zachód od jeziora Bajkał w Syberii, w Rosji, w zlocie lazurytu Tultui. W mniejszych ilościach wydobywany jest w Angoli, Argentynie, Birmie, Etiopii, Pakistanie.
Lapis lazuli (WĘG: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/; USA: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) to ciemnoniebieska skała metamorficzna wykorzystywana jako półszlachetny kamień, ceniona od starożytności ze względu na intensywny kolor. Nazwa pochodzi od perskiego słowa na określenie kamienia lāžward [1] i stanowi rdzeń dla wyrazu „niebieski” w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul oraz angielskim azure. Lapis lazuli to skała składająca się głównie z minerałów lazuryt, piryt i kalcyt. Już w siódmej milenijskiej p.n.e. lapis lazuli był wydobywany w kopalniach Sar-i Sang [2], w Shortugai oraz w innych kopalniach w prowincji Badakhshan na dzisiejszym północno-wschodnim Afganistanie. Artefakty z lapis lazuli, datowane na 7570 p.n.e., odnaleziono w Bhirrana, najstarszym miejscu cywilizacji Doliny Indusu [4]. Lapis był wysoko ceniony przez cywilizację Doliny Indusu (3300–1900 p.n.e.) [4][5][6]. Kulki z lapisu znaleziono na stanowiskach neolitycznych pochówków w Mehrgarh, Kaukazie, a nawet w Mauritańczyce [7]. Był używany w masek pogrzebowych Tutenchamona (1341–1323 p.n.e.) [8].
Pod koniec średniowiecza Europa zaczęła importować lapis lazuli, aby zemleć go na proszek i produkować ultramarynę, pigment ultramarynowy. Ultramaryna była używana przez wielu najważniejszych malarzy renesansu i baroku, w tym Masaccio, Perugino, Tycjana i Vermeera; często zarezerwowana była dla ubrań centralnych postaci w ich obrazach, zwłaszcza Najświętszej Maryi Panny. Ultramaryna została także odnaleziona w kamieniu nazębnym zakonnic i skryb średniowiecza, być może w wyniku lizania pędzli podczas tworzenia tekstów i manuskryptów [9].
Historia
Wykopaliska z Tepe Gawra pokazują, że lapis lazuli został wprowadzony do Mezopotamii około późnego okresu Ubajd, ok. 4900–4000 p.n.e. [10]. Tradycyjnie przyjmowano, że lapis lazuli był wydobywany około 1 500 mil na wschód – w Badakhshan. Rzeczywiście perskie لاجورد lāžavard/lāževard, zapisywane także لاجورد lājevard, jest powszechnie interpretowane jako pochodzące z lokalnej nazwy miejsca.
Z perskiego łacię z arabe لازورد lāzaward to etymologiczne źródło angielskiego azure ( through Old French azur) i łacińskiego lazulum, które przyszło oznaczać „niebo” lub „nieb” . Aby odróżnić, lapis lazulī („kamień lazulum”) był używany do określenia samego kamienia i ostatecznie został wprowadzony do średnioangielskiego [11]. Lazulum jest etymologicznie powiązany z kolorem niebieskim i służy jako rdzeń dla słowa niebieski w kilku językach, w tym hiszpańskim i portugalskim azul [11][12].
Kopalnie w północno-wschodnim Afganistanie nadal stanowią główne źródło lapis lazuli. Znaczące ilości wydobywa się także z kopalni na zachód od jeziora Bajkał w Rosji oraz w Andach w Chile, które stanowi źródło, z którego Inkowie wyrabiali artefakty i biżuterię. Mniejsze ilości wydobywane są w Pakistanie, Włoszech, Mongolii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie [13].
Nauka i zastosowania
Skład
Najważniejszym minerałem składowym lapisu lazuli jest lazuryt [14] (25–40%), [uwaga] niebieski minerał silikatowy z grupy sodalitów, o wzorze Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3)·H2O [15]. Większość lapis lazuli zawiera także kalcyt (biały) i piryt (metalicznie żółty). Niektóre próbki lapis lazuli zawierają augit, dioptyz, enstatyt, micę, hauynit, hornblende, nosean i sulfidowy löllingite geyerite.
Lapis lazuli zwykle występuje w marmurze krystalicznym w wyniku kontaktowej metamorfizmu.
Kolor
Widoczny przez mikroskop kolor intensywnie niebieski wynika z obecności tróźrownianego anionu radicalnego siarczanowego S•−3 w krystalicznym rudzie [16]. Obecność disiarczanowych (S•−2) i tetrasiarczanowych (S•−4) rodników może przesuwać barwę w kierunku żółtego lub czerwonego, odpowiednio [17]. Te radicalne aniony zastępują jony chlorkowe w strukturze sodalitu [18]. Widoczną absorpcyjną wiązkę ma radicalny anion S•−3 w zakresie 595–620 nm o wysokim molowym pochłanianiu, co nadaje mu jasny niebieski kolor [19].
Źródła
Lapis lazuli występuje w wapieniu w dolinie rzeki Kokcha w prowincji Badakhshan na północnym-wschodzie Afganistanu, gdzie złoża kopalni Sar-i Sang były eksploatowane od ponad 6 tysięcy lat [20]. Afganistan był źródłem lapisu dla starożytnych cywilizacji perskiej, egipskiej i mezopotamskiej, a także dla późniejszych Greków i Rzymian. Starzy Egipcjanie uzyskiwali materiał poprzez handel z Mezopotamią, jako część relacji Egipt–Mezopotamia, oraz z starożytną Etiopią. W czasach rozkwitu cywilizacji Doliny Indusu, około 2000 r. p.n.e., kolonia Harappy, znana dziś jako Shortugai, została założona w pobliżu kopalni lapis.
Oprócz afgańskich złóż lapis jest również wydobywany w Andach (w pobliżu Ovalle, Chile) oraz na zachód od jeziora Bajkał w Syberii, w Rosji, w zlocie lazurytu Tultui. W mniejszych ilościach wydobywany jest w Angoli, Argentynie, Birmie, Etiopii, Pakistanie.
Szczegóły
Liczba przedmiotów
5
Postać minerału
Jajko
Suplement
lapis lazuli
Waga
1180 g
Kraj pochodzenia
Afganistan
Sprzedawane przez
