Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Drzeworyt
Materiał: Papier na kartonie
Wymiary: 24,5 x 17,5 cm
ramka nie wchodzi w skład

Editor: Edition Panderma, Basel
Year: 1925 (wydrukowano w 1966)
Edition: To nieoznaczona kopia z 230 egzemplarzy (65 hors commerce było nieoznaczonych)
Signature: Podpisano i opatrzono datą

Provenance:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Prywatna kolekcja, Basel

Condition / Restauration:
dobry stan / oryginalny stan

Further Information:

Rzadka ograniczona edycja przenośnej kolekcji sztuki powojennej i współczesnej La Lune en Rodage III. To nieoznaczona kopia z 230 egzemplarzy (65 hors commerce było nieoznaczonych) i część trzeciej serii książek La Lune en Rodage. La Lune en Rodage ukazywała się w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977, łączna liczba dzieł sztuki wynosi około 180, stanowiących zapis sceny awangardy artystycznej między latami 50. a 70. XX wieku. Dzieła zostały zebrane przez Carla Laslzo i obejmowały największych artystów tamtej epoki, którzy wniesli ważne prace, często wyznaczające punkt zwrotny w ich twórczości i karierze: na przykład prace Enrico Castellaniego to jego pierwsze udokumentowane prace graficzne, a wielokrotność Achrome Piero Manzoniego jest jedyną wykonaną przez artystę.

Urodzony Christian Schad (21 sierpnia 1894 – 25 lutego 1982) był niemieckim malarzem związanym z dadaizmem i ruchem Neue Sachlichkeit. Jako grupa, portrety Schad’a stanowią niezwykły zapis życia w Wiedniu i Berlinie w latach po I wojnie światowej.
Schad urodził się w Miesbach, Górna Bawaria, w zamożnej rodzinie prawnika, który wspierał go przez prawie połowę życia. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium w 1913 roku. Pacyfista, uciekł do Szwajcarii w 1915 roku, aby uniknąć służby wojskowej podczas I wojny światowej, najpierw osiedlając się w Zurychu, potem w Genewie. Oba miasta były ośrodkami ruchu Dada, a Schad stał się dadaistą. W Zurychu spotkał dadaistów takich jak Hans Arp i Hugo Ball, a także Waltera Sernera, z którym uruchomił Sirius, przegląd literacki. Był świadkiem założenia słynnego Cabaret Voltaire. Od 1918 roku, mieszkając w Genewie, Schad stworzył własną wersję Fotogramu (który później został nazwany „Schadographs” przez Tristana Tzary) gdzie konturowy obraz wywoływany jest na papierze pod wydrukem chlorkowym. W latach 1920–1925 spędził kilka lat w Rzymie i Neapolu. Poślubiwszy Marcellę Arcangeli, córkę profesora z Rzymu, osiedlił się w Neapolu, gdzie uczęszczał na zajęcia malarskie i rysunkowe na akademii sztuk pięknych. W 1927 rodzina wyemigrowała do Wiednia. Jego obrazy z tego okresu są ściśle związane z Ruchem Neue Sachlichkeit. Pod koniec lat dwudziestych powrócił do Berlina i tam osiadł. Sztuka Schada nie została potępiona przez nazistów tak jak prace Otto Dix, George Grosz, Max Beckmann i wielu innych artystów ruchu Neue Sachlichkeit; może to wynikać z braku komercyjnego sukcesu lub z faktu, że jego prace wydawały się na pozór neoklasyczne. Zaczął interesować się filozofią Wschodu około 1930 roku, a jego twórczość artystyczna gwałtownie spadła. Po krachu giełdy w Nowym Jorku w 1929 roku Schad nie mógł już polegać na finansowym wsparciu ojca i na początku lat 30. malował już mniej. W 1937 roku, nieświadomie wobec niego, Museum of Modern Art pokazało trzy Schadography, przekazane przez Tristana Tzare w pokazie o Dada i Surrealizmie. W tym samym roku naziści włączyli Schad do Wielkiego Sztuki Niemieckiej, ich antydógowiastej odpowiedzi na wystawę Degenerate Art.

Schad żył w ukryciu w Niemczech podczas wojny i po niej. Po zniszczeniu jego pracowni w 1943 roku Schad przeniósł się do Aschaffenburga. Miasto zleciło mu skopiowanie Matiiasza Grünewalda—Virgin and Child (Stuppach, kościół parafialny), projekt, nad którym pracował do 1947 roku. Gdy jego pracownia w Berlinie została zniszczona w bombardowaniach, jego przyszła żona Bettina uratowała prace w spektakularnej akcji i przyprowadziła je do niego do Aschaffenburga. Schad kontynuował malarstwo w latach pięćdziesiątych w stylu magicznego realizmu i powrócił w latach sześćdziesiątych do eksperymentów z fotogramami. Reputacja Schada zaczęła się odradzać dopiero w latach sześćdziesiątych, gdy kilka wystaw w Europie zbiegło się z rozwojem Photorealism.