Clifford Hall (1904-1973) - San Marco Square

Plac San Marco w Wenecji. Olej na płótnie na desce. Podpisany i datowany na 1948 rok. Wymiary bez ramy 30×41 cm. Wraz z ramą 42×53 cm. Dzieło ma opisy i kilka etykiet wystawowych na odwrocie.

Clifford Hall, ROI, NS, (24 stycznia 1904 – 25 grudnia 1973) był brytyjskim malarzem scen miejskich i życia bohemy. Jednym z jego najbardziej rozpoznawalnych powojennych okresów była faza przedstawiająca ludzi w różnym stopniu zakrywających się ręcznikiem lub kołdrą. Niektórzy odwracali twarz od widza lub byli zakryci.

Clifford Eric Martin Hall urodził się w Wandsworth, Londyn, spędził dzieciństwo w Richmond, najpierw na Sheen Avenue, a później na Mount Arras Road. Najpierw uczył się w Elm Tree House School, następnie w Richmond Hill School od 1914 roku, a potem w King's College School w Wimbledon. W latach dwudziestych studiował w Richmond Art School pod kierunkiem Charlesa Wheelera i w Putney Art School pod Stanleyem Andersonem. Od 1925 do 1927 studiował w Royal Academy Schools, gdzie zdobył stypendium Landseer i zaczął przyjmować zlecenia na portrety, co sfinansowało jego studia i mieszkanie w Twickenham. Był inspirowany przez Charlesa Sima i Waltera Sickerta. Od 1928 mieszkał w Paryżu, gdzie dzielił atelier w Malakoff z Edwinem Johnem, synem Augusta John. Dzięki Johnowi został wprowadzony do dzielnicy Montparnasse. Studiował u André Lhota.

Hall wrócił do Anglii w latach trzydziestych, malował sceny lokalne w Soho i w innych miejscach. Od 1940 malował trzykrotnie z Quentinem Crispo, ale obecne miejsce pobytu dwóch z tych prac nie jest znane. Podczas II Wojny Światowej dołączył do brygady noszy ARP w okolicach Lots Road, Chelsea, i sam zgłaszał prace do War Artists Advisory Committee. W maju 1941 roku w Leger Gallery przy Old Bond Street, Londyn, W1, odbyła się wystawa wojennych rysunków Clifforda Halla zatytułowana „Bombs On Chelsea”. Niektóre z jego rysunków z tego okresu, ukazujące skutki nalotów, znajdują się w kolekcji Imperial War Museum. Jego prace brały także udział w konkursie malarskim podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948.

Najbardziej charakterystyczne prace Halla pochodzą z późniejszego życia, kiedy od połowy lat sześćdziesiątych zaczynał malować portrety kobiet całkowicie lub prawie całkowicie owiniętych w ręczniki lub inne tkaniny, z twarzą ukrytą. Prace te odzwierciedlają liczne wcześniejsze prace, w których kobiety były przedstawiane z głową pochyloną, włosy czeszące się tak, że zasłaniały twarz, lub z plecami do widza, co wcześniej łączył z konwencjonalnymi portretami całej twarzy.

Zawartość pracowni Halla została posthumicznie w 1982 roku sprzedana przez Christie's w Londynie i od tego czasu jego malarstwo stało się dość szeroko rozpowszechnione. Znajduje się w wielu brytyjskich kolekcjach instytucjonalnych, w niektórych kolekcjach zagranicznych i często pojawia się na aukcjach.

Wystawy
Hall wystawiał prace z Royal Society of Portrait Painters, Royal Academy, Royal Institute of Oil Painters (ROI), New English Art Club, Royal Society of British Artists, London Group, National Society of Painters, Sculptors and Printmakers (NS) oraz Chelsea Art Society (CAS). W ostatnich latach życia Hall był członkiem zarządów trzech z tych stowarzyszeń: ROI, NS i CAS.

Jeśli chodzi o galerie, Hall miał solową wystawę w Beaux Arts Gallery Helen Lessore w 1935 roku, a po zakończeniu II wojny światowej w Roland, Browse and Delbanco (1946, 1947, 1950), Anthony d’Offay Gallery, Ashgrove Gallery, Redfern Gallery, Goupil Gallery i Leicester Galleries (1952). W 1977 roku zorganizowano w Belgrave Gallery wystawę upamiętniającą. Kolejne trzy wystawy prac Halla odbyły się w Belgrave Gallery w 1982, 1989 i 1997 roku.