Keith Haring - Fun Gallery Exhibition 1983 - Giclée - Artestar licensed print - COA

Giclée (*) reprodukcja Keith Haringa (**)
Reprodukcja dzieła „Fun Gallery” stworzonego przez Haringa w 1983 roku.
Luksusowe wydanie na matowym, archival paper o gramaturze 250 g/m². Papier bardzo wszechstronny, wysokiej jakości, wyprodukowany w Niemczech z włóknem drzewnym wolnym od kwasów i chloru.
Wydruk autoryzowany przez Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

- Wymiary arkusza: 52 x 62 cm
- Wymiary motywu: 40 x 50 cm
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym art folderze, dlatego oferowana w stanie nienaruszonym).
- Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie mani pulowane i zapakowane w kartonowe, wzmocnione opakowanie. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania i numerem śledzenia (UPS DPD DHL FedEx).

Wysyłka będzie ponadto objęta ubezpieczeniem transportowym na wartość końcową dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Giclée to termin odnoszący się do wysokiej jakości druku artystycznego, tworzonego cyfrowo za pomocą drukarek atramentowych. Proces ten wykorzystuje tusze pigmentowe i specjalne papiery, aby uzyskać dużą ostrość, precyzję kolorów i trwałość, idealny do reprodukcji dzieł sztuki i fotografii.

(**) Keith Haring urodził się w 1958 roku w Reading, Pensylwania, USA. Dorastał w Kutztown i od młodości wykazywał duże zainteresowanie sztuką. Studiował projektowanie graficzne w The Ivy School of Professional Art w Pittsburgu, a w wieku 19 lat, będąc otwarcie gejem, przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie znalazł inspirację w sztuce graffiti i zapisał się do School of Visual Arts, gdzie otrzymał wpływy Keitha Sonnlera i Josepha Kossutha, którzy zachęcali go do kształcenia się jako artysta konceptualny po eksperymentowaniu z formą i kolorem.
Haring przyciągnął uwagę publiczności w 1980 roku, gdy zaczął rysować postacie przypominające kreskówki markerem w metrze Nowego Jorku, a następnie malował kredą białą komiksy na panelach czarnych przeznaczonych do reklamy, co przyniosło mu kilka aresztowań. Jego czyste linie, żywe kolory i aktywne postacie niosły silne przesłania dotyczące życia i jedności, a jego wystawy były filmowane przez fotografa Tsenga Kwonga Chi.
W tym samym czasie zorganizował wystawę w Club 57 i brał udział w pokazie w Times Square, gdzie po raz pierwszy rysował zwierzęta i ludzkie twarze.
Jego pierwsza solowa wystawa miała miejsce w Galerii Tony Shafrazy w 1981 roku, tego samego roku brał udział w wystawie Documenta 7 w Kassel, Niemcy.
W 1982 nawiązał przyjaźń z wschodzącymi artystami epoki, takimi jak Kenny Sharf, Madonna i Jean‑Michel Basquiat, a nawet spotkał słynnego Andiego Warhola.
W 1984 Haring pojechał do Australii i namalował kilka murali w Melbourne i Sydney, a nawet otrzymał pieniądze za swoją pracę ze strony National Gallery of Victoria i Australian Centre for Contemporary Art.
Dokonał także wizyt i malowideł w Rio de Janeiro, Musée d’Art Moderne w Paryżu, Minneapolis i Manhattan.
Nawet w tym okresie zaprojektował różową kurtkę, którą Madonna nosiła, interpretując swój utwór „Like a Virgin” w programie „Solid Gold”.
W 1985 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Bordeaux zorganizowało wystawę jego prac, a także brał udział w Biennale w Paryżu.
Pojawił się w listopadzie tego roku na kanale MTV, gdzie malował w programie prowadzonym przez swojego przyjaciela Nicka Rhodesa z grupy Duran Duran.
W 1986 roku malował murale w Amsterdamie, Paryżu, Phoenix i Berlinie, także malował ciało Grace Jones do jej teledysku „I’m Not Perfect” i otworzył sklep w SOHO, aby sprzedawać swoje prace.
Do tego czasu jego prace zaczęły odzwierciedlać problemy społeczne i polityczne epoki, takie jak antyapartheid, AIDS i narkotyki.
Tworzył również dzieła sztuki pop dla marek takich jak Absolut Vodka, Lucky Strike i Coca‑Cola, a nawet zaprojektował okładkę benefisowego albumu „A Very Special Christmas”, w którym występowała jego przyjaciółka Madonna.
W 1988 roku został wpisany na prestiżową listę artystów, których prace pojawiły się na etykietach win Chateau Mouton Rothschild, a w tym samym roku zdiagnozowano u niego AIDS, dzięki czemu w kolejnym roku założył Fundację Keith Haring, której celem było zwalczanie problemów społecznych związanych z tą chorobą oraz szerzenie pracy artysty poprzez wystawy, publikacje i licencje jego dzieł.
W czerwcu 1989 roku namalował ostatnie publiczne dzieło na murze klasztoru kościoła San Antonio w Pizie. Dzieło to nosi tytuł „Tuttomondo”.
Keith Haring zmarł 16 lutego 1990 roku w wieku zaledwie 32 lat na skutek AIDS.

(**) Epicka skala i ambicja, Drzewo Życia (1985) powstało na szczycie tragicznie krótkiego, lecz intensywnie dynamicznego życia i kariery Keitha Harringa. Mając wysokość ponad trzy i pół metra, Drzewo Życia osiąga niemal biblijne proporcje w swoim przedstawieniu tej fantastycznej sceny. Połączenie punka i popu, Haring wlewa współczesną energię w ten zdecydowanie miejską celebrację, łączącą ustalone tematy religijne i odniesienia historyczne sztuki tradycyjnej ze swoją charakterystyczną kulturą sztuki ulicznej nowoczesnej. Wychodzące z gałęzi obrośniętych życiem eksplodują setki postaci tańczących, jak wybuch wiedzy. Pod drzewem stoją cztery żółte, nakrapiane postacie, całkowicie ukształtowane, wywyższają się w uniesieniu. Z oszczędną linią gałęzie zielone, błyszczące jak blask dnia, wydają się wibrować na tle fuksji w karnawale rytmicznych wzorów. „Widzisz, kiedy maluję, to doświadczenie, które w najlepszym momencie przekracza rzeczywistość”, powiedział Haring, wyjaśniając, że ten wymiar odzwierciedlał także jego stan ducha podczas pracy. „Kiedy to działa, przenosisz się w inne miejsce, łączysz z rzeczami całkowicie uniwersalnymi, z całkowitą świadomością, całkowicie poza twoim egom i twoim jaźnią. O to chodzi” (K. Haring, cyt. w D. Sheff, „Keith Haring: An Intimate Conversation”, w Rolling Stone, sierpień 1989, reprodukowany na www.haring.com [stan na 25 maja 2014]). „Drzewo Życia” wystawiano w Ludwig Forum für Internationale Kunst w Akwizgranie, w Museum für Neue Kunst w Karlsruhe, w Museum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie, na Triennale w Mediolanie oraz w Dexia Banque Internationale de Luxembourg.