Stefania Ormas - Bali is my tropical state of mind

Jest wśród podróży, które zmieniają nasze życie, pewien moment, w którym hałas świata milknie, a zostaje tylko dźwięk naszego oddechu, który łączy się z naturą. To właśnie ten zawieszony moment Stefania Ormas uchwyca w swoim dziele “Bali is my tropical state of mind”.
Dającym plecy obserwatorowi, postać kobieca na środku płótna dokonuje odważnego i poetyckiego wyboru: nie patrzy na nas, ale zaprasza, byśmy patrzyli razem z nią. Stajemy się jej oczami, jej obecnością, jej myślami. Ta lekka suknia, zdobiona drobnymi kwiatami, zdaje się niemal zlewać z otaczającą roślinnością, jakby mówić, że w tym właśnie momencie nie ma już żadnej separacji między tym, kto obserwuje, a tym, co jest obserwowane.
Ścieżka zieleni, która rozwija się przed nami, jest hymnem na cześć życia. Tarasy ryżowe, ukształtowane ręką człowieka i cierpliwością czasu, wznoszą się ku wiosce usytuowanej na wzgórzu, otoczonej bujną roślinnością. Każdy ruch pędzla w detalach — światło muskające włosy, miękkość palm, subtelny odcień tropikalnego nieba — opowiada historię troski, ciepła i czystej nostalgii.
Olej na płótnie staje się narzędziem pamięci emocjonalnej. Bali przestaje być już jedynie odległą wyspą na mapie, lecz staje się miejscem duszy: przestrzenią mentalną, gdzie umysł znajduje wytchnienie, gdzie myśli się uspokajają i gdzie czujemy się wreszcie jak w domu, nawet tysiące kilometrów od miejsca, z którego się narodziło.
Stefania Ormas, artystka z Apulii, rozwijała swoją karierę artystyczną między Barlettą, Spoleto, Florencją i Padową. Jej badania artystyczne koncentrują się przede wszystkim na postaci kobiety, eksplorując tematy takie jak tożsamość, macierzyństwo i rola kobiety w społeczeństwie. Jej portrety nie są hiperrealistyczne, lecz uchwytują esencję i osobowość podmiotów poprzez umiejętne wykorzystanie światła. Oprócz postaci kobiety jej twórczość bada także relację między człowiekiem a naturą. W niektórych dziełach przyroda nie jest tylko tłem, lecz elementem zlewającym się z postacią kobiety, symbolizującym głębokie połączenie niemal mistyczne, w którym kobieta jest postrzegana jako „matka” i źródło życia.

Wiele wystaw solo i zbiorowych, zarówno we Włoszech, jak i za granicą, takich jak: Casa de la Cultura w Navacerrada w Madrycie, Palazzo del Infantado w Guadalajara, Museo Reina Sofía w Madrycie, galeria RED03 w Barcelonie, Galeria Bernet w Barcelonie, Roccartgallery we Florencji. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Włoszech, Hiszpanii, Francji, Holandii, Niemczech, Ameryce oraz publicznych, jak w gminie Gata de Gorgos w Hiszpanii.