Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Apollo
- Rok 2026. Edycja nr 1/40 - sygnowana i autentyfikowana przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno proszków marmuru i skały
- Doskonały stan




Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających związek między materią, pamięcią a esencją. Każdy element prezentuje się jako erozjowany monolit, naznaczony upływem czasu, który skrywa w sobie fragment klasyczności: oblicze, detal anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a sakralnością.
Dzieło kształtuje się jako symbolicysty i funkcjonalny pojemnik, zdolny przyjąć to, czego nie widzimy: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z koncepcji relikwii: przedmiotów przemierzających czas, niosących znaczenie i pamięć. Monoliticzna forma nawiązuje do archetypu kamienia, pierwotnego i wiecznego elementu, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii.
Fragment klasyczny osadzony w ramie staje się świadectwem, resztą piękna, która przetrwa i wyłania się ponownie. Na granicy między chronionym, ukrytym i uwięzionym

Reliqua została zaprojektowana jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub zapachy
- dyfuzor do pomieszczeń z gałązkami
- symboliczny strażnik osobistych wspomnień
- element dekoracyjny o mocnym materialnym oddziaływaniu
Każda funkcja jest podrzędna wobec wartości evocativity obiektu, który zaprasza do intymnego, osobistego kontaktu.

Każdy egzemplarz wyprodukowany w 40 kopiach, mimo to jest unikalny: wariacje kolorystyczne, niedoskonałości i oznaczenia czynią każdą Reliquę niepowtarzalną.









MATTEO CIFFO

Urodzony w Biella w 1987 roku, od 2007 rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi, złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako jedynie narzędzi wyrazu, ale jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który traktuję bardziej jako rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą już w sobie pewną historię. Rozkładam je i rekonstruuję, generując formy, które nie należą już do poprzedniego stanu, lecz do nowej kondycji. Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odnową, między pamięcią a możliwościami, czyniąc widocznym moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Kroki mają postać przemiany, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je na czynniki pierwsze i rekonstruuję, by tworzyć nowe formy i tożsamości. Każde stworzenie rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widoczną ciągłą zmianę.
Badania konfrontują się z materiałami, które uchwycają głęboką sprzeczność: na pozór wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ukazuje niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania się i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materię aktywną częścią pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Perfekcja ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe, ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, pozostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodidakt, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontroli, lecz wspieranie materiału w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i ulegają regeneracji.
Ta praktyka eksploruje materię jako żyjący archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymowę.